بیماری های مغز و اعصاب

تومور مغزی و تشنج

تومور مغزی و تشنج ممکن است تا حدودی بهم ارتباط داشته باشند. بسیاری از افرادی که تومور مغزی دارند اغلب تشنج را تجربه می کنند. اگرچه این تشنج ها بسیار ترسناک هستند، اما می توان آنها را با دارو، تغییر شیوه زندگی یا جراحی کنترل کرد. تخمین زده می شود که 60 درصد از بیماران تومور مغزی در مقطعی دچار تشنج می شوند. در بسیاری از موارد، تشنج اولین علامت تومور مغزی است و آنچه منجر به تشخیص آن می شود. برخی از افراد فقط یک تشنج دارند، در حالی که برخی دیگر تشنج‌های تکراری را تجربه می کنند.

تشنج، حملات ناگهانی است که در اثر انفجار تکانه های الکتریکی در مغز شما ایجاد می شود. در افراد مبتلا به تومورهای مغزی، خود تومور می تواند باعث تشنج شود. 

تشنج در تومور مغزی چه زمانی اتفاقی می افتد؟

در طول تشنج، اکثر افراد طیفی از واکنش‌های غیرقابل کنترل را تجربه می‌کنند که می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

  • گیجی
  • تعریق
  • بی حسی
  • توهمات
  • مور مور
  • بی هوشی
  • بی اختیاری
  • تنفس کم عمق
  • گاز گرفتن زبان
  • به هم زدن لب ها
  • انقباضات عضلانی
  • صدای زنگ در گوش
  • گشاد شدن مردمک ها

فردی که تومورش برداشته شده است همچنان می تواند تشنج را تجربه کند. در این صورت، این تومور نیست که تشنج را ایجاد می کند، بلکه شاید بافت اطراف آن است.

کدام تومور های مغزی منجر به تشنج می شوند؟

همه انواع تومورهای مغزی می توانند تشنج ایجاد کنند. با این حال، برخی از انواع آنها بیشتر مستعد ابتلا به آنها هستند. این انواع شامل موارد زیر است:

  • گلیوبلاستوم و مننژیوم. کمتر از نیمی از بیماران مبتلا به این نوع سرطان ها دچار تشنج می شوند.
  • گلیوما درجه بالا. بیماران مبتلا به این نوع گلیوما معمولاً حدود یک سال پس از تشخیص زنده می مانند.
  • گانگلیوگلیوما. حدود 90 درصد از افراد مبتلا به این نوع تومور که به طور کلی رشد کندی دارند، دچار تشنج می شوند.
  • گلیوما با درجه پایین. این نوع یک سرطان نادر است. گلیوما در سلول های گلیال مغز که در حمایت از بافت مغز مهم هستند، شروع می شود. درجه پایین به این معنی است که در تشخیص، سرطان بسیار خطرناک نیست. بین 60 تا 85 درصد از افراد مبتلا به گلیوما درجه پایین تشنج را تجربه می کنند.

چگونه می توان از تشنج در مبتلایان به تومور پیشگیری کرد؟

تومور مغزی و تشنج || آیا تومور مغزی باعث تشنج می شود یا بالعکس؟ || پزشکت

داروهای ضد تشنج در دسترس هستند و ممکن است به پیشگیری از تشنج های بعدی کمک کنند. اگر تشنج داشته اید یا در معرض خطر بالای ابتلا به تشنج هستید، احتمالا پزشک شما را از این داروها، که داروهای ضد صرع یا ضد تشنج نیز نامیده می شوند، استفاده کند. داروهای جدیدتر عوارض جانبی کمتری دارند.

گاهی اوقات فشاری که به دلیل تومور مغزی در مغز شما ایجاد می‌شود می‌تواند منجر به تشنج شود. در این صورت، درمان برای کاهش فشار مغز، مانند قرار دادن شانت، می تواند به پیشگیری از تشنج کمک کند. همچنین می توان از استروئیدها برای کنترل تورم مغز و کاهش خطر تشنج استفاده کرد.

اگر شما در معرض خطر تشنج هستید، تعدادی از اقدامات احتیاطی وجود دارد که باید برای حفظ امنیت خود و اطرافیانتان در صورت بروز تشنج دیگر انجام دهید.

راهکارهای پیشگیری از بروز تشنج در مبتلایان به تومور، عبارتند از:
  • به تنهایی شنا نکنید. شنای بدون نظارت نباید مجاز باشد و غریق نجات باید همیشه حضور داشته باشد.
  • به جای حمام دوش بگیرید.کودکان بزرگتر و بزرگسالان باید با درب حمام باز دوش بگیرند. همچنین کودکان نباید به تنهایی حمام کنند.
  • از اجسام داغ و تیز دوری کنید. از ابزار برقی یا چاقوی برقی استفاده نکنید. یک حفاظ دور شومینه یا بخاری قرار دهید. به جای اجاق گاز از مایکروویو استفاده کنید.
  • رانندگی نکنید: از آنجایی که تشنج به طور ناگهانی رخ می دهد، اگر شما در معرض خطر تشنج هستید، ممکن است پزشک به شما بگوید که از رانندگی با ماشین یا وسایل نقلیه موتوری دیگر خودداری کنید.
  • کلاه ایمنی بپوشید. اگر در ورزش هایی مانند دوچرخه سواری شرکت می کنید، همیشه از کلاه ایمنی استفاده کنید.
  • در دسترس باقی بمانید. خودتان را در اتاقی حبس نکنید که مردم نتوانند به شما دسترسی پیدا کنند. در عوض، از علامت «مزاحم نشوید» استفاده کنید.

در هنگام تشنج چه باید کرد؟

اگر فرد مورد علاقه شما یا شخصی که از او مراقبت می کنید تشنج دارد باید اقداماتی انجام دهید. این اقدامات، عبارتند از:

  • آن را به پهلو بخوابانید.
  • تا پایان تشنج با آن بمانید.
  • مطمئن شوید که شخص نفس می کشند.
  • اجازه ندهید چیزی در دهان خود بگذارند.
  • از سر آنها در برابر آسیب محافظت کنید.
  • اشیاء نزدیک را که ممکن است باعث آسیب شوند را بردارید.

در صورتی که اتفاق های زیر رخ دهد به دنبال مراقبت های پزشکی فوری باشید. این اتفاق ها شامل موارد زیر می شود:

  • آسیب رخ می دهد.
  • بیمار تشنج های متعدد دارد.
  • تشنج بیش از پنج دقیقه طول می کشد.
  • آنها در حال تقلا برای نفس کشیدن هستند.

تشنج های خود را پیگیری کنید و با پزشک در مورد زمان وقوع آنها و آنچه احتمال دارد باعث آنها شده باشد صحبت کنید. ممکن است چیزی مانند مصرف الکل، استرس یا بیماری باعث تشنج شما شود. اگر چنین باشد، اصلاح شیوه زندگی یا درمان شاید کمک کند.

چگونه تومورهای مغزی باعث تشنج می شوند؟

تومور مغزی و تشنج || آیا تومور مغزی باعث تشنج می شود یا بالعکس؟ || پزشکت

همه افراد مبتلا به تومور مغزی، تشنج را تجربه نمی کنند. اما برای کسانی که این وضعت را تجربه می کنند، تشنج اغلب اولین علامت بیماری است. نوع تومور مغزی و محل آن عاملی است که باعث می شود برخی از آنها نسبت به سایرین نسبت به تجربه تشنج های مرتبط آسیب پذیرتر باشند.

تشنج می‌تواند مکرر باشد و در طول درمان تومور مغزی ادامه یابد. در برخی موارد، تشنج می تواند خطرات بیشتر و قابل توجهی را برای سلامتی ایجاد کند. تشنج اغلب اولین علامت بالینی تومور مغزی است. سردرد با تومورهای مغزی رایج است، اما مطالعات نشان می‌دهد که در واقع یک تشنج یا سایر علائم عصبی است که معمولاً ابتدا ظاهر می‌شود.

تشنج در مبتلایان به تومور چقدر شایع هستند؟

شیوع تشنج به متاستاتیک بودن تومور مغزی بستگی دارد. تشنج همچنین در افراد مبتلا به گلیومای با درجه پایین (شایع ترین نوع تومور مغزی در بزرگسالان) بیشتر از انواع با درجه بالا است. مهمتر از نوع تومور، محل قرارگیری تومور است. به طور کلی، تومورهای مغزی نزدیک به سطح مغز احتمال بیشتری برای ایجاد تشنج دارند.

وقتی اکثر مردم به تشنج فکر می کنند، معمولاً به لرزش شدید و تکان دادن بدن فکر می کنند. با این حال، تشنج می‌تواند بسیار کم‌تر باشد و مثلاً فقط صورت یا پا را تکان دهد. برخی از تشنج‌ها فقط باعث می‌شوند افراد برای چند دقیقه خیره شوند.

شدت علائم تومور مغزی به بزرگی تومور ارتباطی ندارد. در عوض، محل، نوع تومور، و درجه فاکتورهای کلیدی در تجربه یک فرد هستند. این به ویژه در مورد تشنج صادق است. فردی که تومور در بخشی از مغز دارد ممکن است نوع متفاوتی از تشنج (و علائم مرتبط با آن) را نسبت به کسی که تومور در محل دیگری دارد تجربه کند.

تشنج‌های جزئی (یعنی آنهایی که فقط بخشی از مغز را تحت تأثیر قرار می‌دهند) بدون از دست دادن هوشیاری در مواردی که تشنج ادامه پیدا می‌کند، شایع‌تر است.

تشنج ها بسیار جدی هستند و هرگز نباید نادیده گرفته شوند یا به پزشک اطلاع داده نشود.

در مبتلایان به تومورهای مغزی چگونه تشنج را کنترل کنیم؟

کنترل و پیشگیری از فعالیت تشنج بخشی ضروری از درمان آنها است. در بیشتر موارد، تشنج خود خطر بزرگی برای سلامتی ندارد (مگر اینکه چند دقیقه یا بیشتر طول بکشد). تشنج ها تبعیض قائل نمی شوند و می توانند در هر زمانی رخ دهند. همچنین آنها می توانند منجر به آسیب احتمالی فرد و اطرافیان او شوند. این نگرانی وجود دارد که افراد در حین فعالیت های معمولی مانند رانندگی یا حمام کردن، تشنج کند. به علاوه، خطر آسیب به سر ناشی از افتادن در طول یک قسمت وجود دارد.

تشنج های مرتبط با تومور را می توان با داروهای ضد تشنج یا داروهای ضد صرع کنترل کرد. با توجه به میزان بالای فعالیت تشنجی در افراد مبتلا به برخی از انواع تومورهای مغزی، استفاده از این نوع داروها به طور معمول استاندارد است.

اما همه افراد برای پیشگیری یا کنترل تشنج به دارو نیاز ندارند. به جزء بیمارانی که معیارهای خاصی را دارند. هنوز، برای بسیاری از افرادی که با معیارها مطابقت دارند، تشنج می تواند در برابر دارو مقاوم باشد.  درمان خود تومور با کاهش اندازه یا برداشتن آن ممکن است راه حل مؤثرتری (و گاهی دائمی) باشد.

تومور مغزی و تشنج چگونه درمان می شود؟

تقریباً در نیمی از بیماران مبتلا به تومورهای مغزی، تومور در طی تصویربرداری پس از اولین تشنج تشخیص داده می شود. تشنج یک انفجار کوتاه از فعالیت الکتریکی غیرطبیعی در مغز است که منجر به علائم متغیری مانند تکان خوردن یا لرزش کل بدن می شود. هنگامی که فردی بیش از یک تشنج غیرقابل تحریک داشته باشد، به بیماری مغزی مبتلا به صرع تشخیص داده می شود. هنگامی که صرع مربوط به تومور مغزی باشد، تشنج در اثر شلیک بیش از حد نورون های داخل و اطراف تومور ایجاد می شود.

دکتر جسیکا دبلیو تمپلر، متخصص  مغز و اعصاب متخصص در صرع در  مرکز جامع صرع Northwestern Medicine ، می گوید: «بیماران ممکن است ندانند که تشنج نتیجه تومور مغزی آنهاست. تشنج های ناشی از تومورهای مغزی برای هر بیمار بسته به نوع و محل تومور پیچیده و متفاوت است. تشنج می تواند با هر نوع تومور مغزی، خوش خیم یا بدخیم رخ دهد، اما در تومورهای با درجه پایین و خوش خیم تر شایع تر است.

بیمارانی که با تومور مغزی و تشنج دست و پنجه نرم می کنند به درمان هر دو نیاز دارند. اغلب، جراحی برای برداشتن تومور بهترین فرصت برای برداشتن کانون تشنج و توقف آن است. در برخی دیگر، تشنج پس از جراحی ادامه می یابد یا بعداً ایجاد می شود و بیماران نیاز به درمان مداوم برای صرع خود دارند.

دارو می تواند به کاهش یا توقف تشنج کمک کند، اگرچه بیمارانی که در حال حاضر تحت درمان تومور مغزی هستند ممکن است با بی حالی و سایر عوارض دست و پنجه نرم کنند. پس داروی ضد تشنج باید به خوبی انتخاب شود. جراحی صرع می تواند در برخی از بیمارانی که با دارو کنترل نمی شوند یک گزینه باشد.

تشخیص تشنج های ناشی از تومورهای مغزی چگونه است؟

تومور مغزی و تشنج || آیا تومور مغزی باعث تشنج می شود یا بالعکس؟ || پزشکت

همه افراد مبتلا به تومور مغزی، تشنج را تجربه نمی کنند. اما برای کسانی که این کار را انجام می دهند، تشنج اغلب اولین علامت بیماری است و چیزی که روندی را که منجر به تشخیص تومور می شود شروع می کند. نوع تومور مغزی و محل آن عاملی است که باعث می شود برخی از آنها نسبت به سایرین نسبت به تجربه تشنج های مرتبط آسیب پذیرتر باشند.

تشنج اغلب اولین علامت بالینی تومور مغزی است. سردرد با تومورهای مغزی رایج است، اما مطالعات نشان می‌دهد که در واقع یک تشنج یا سایر علائم عصبی است که معمولاً ابتدا ظاهر می‌شود.

هر فردی تشنج را متفاوت تجربه می کند و تشنج احتمال دارد از چند ثانیه تا چند دقیقه طول بکشد. در طول تشنج، احتمال دارد متوجه علائم زیر شوید:

  • سقوط
  • خیره شدن
  • عدم پاسخگویی
  • یک احساس ناگهانی
  • تکان های کنترل نشده
  • فاصله زمانی کوتاه یا سردرگمی

اغلب اولین تشنج بیماران را مجبور به تصویربرداری از مغز از جمله تصویربرداری رزونانس مغناطیسی (MRI) یا توموگرافی کامپیوتری (CT) می کند. بسیاری از بیماران قبلاً رویدادها یا هاله های کوچکتری داشتند که ناشناخته مانده بود.

اکثر تشنج ها به خودی خود در عرض دو تا سه دقیقه متوقف می شوند، اگرچه ممکن است یک دوره طولانی سردرگمی پس از آن وجود داشته باشد. برای تشنج های بیش از پنج دقیقه، باید با آمبولانس تماس بگیرید.

تعدادی از تغییرات در شیوه زندگی می تواند احتمال شروع تشنج را کاهش دهد. بهترین کاری که می توانید انجام دهید این است که خود را در اولویت قرار دهید.

منبع
https://www.nm.orghttps://www.verywellhealth.com

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

دکمه بازگشت به بالا