روانشناسی

لالی انتخابی در بزرگسالان و کودکان

لالی انتخابی در بزرگسالان و کودکان

لالی انتخابی در بزرگسالان و کودکان، وضعیتی است که در آن فرد می تواند در برخی موقعیت ها صحبت کند اما در برخی موقعیت ها نه. به عنوان مثال، کودک مبتلا به لالی انتخابی ممکن است در خانه صحبت کند اما در پیش دبستانی یا اطراف افراد غریبه صحبت نکند.

لالی انتخابی با شرایطی که باعث ناتوانی فیزیکی یا شناختی در صحبت می شود متفاوت است. افراد مبتلا به این عارضه قادر به صحبت هستند، اما به دلیل اضطراب این کار را دشوار می دانند. به همین دلیل، بسیاری از پزشکان و گروه های حامی، لالی انتخابی را به عنوان یک اختلال اضطرابی تعریف می کنند. در این مقاله، ما به لالی انتخابی، از جمله علائم، علل، تشخیص و درمان با جزئیات بیشتری نگاه می کنیم.

لالی انتخابی چیست؟

لالی انتخابی یک بیماری نادر است که در موقعیت‌ های خاص باعث مشکل در صحبت کردن می‌شود اما در موقعیت‌های دیگر نه. برخی از آن به عنوان فوبیای صحبت کردن یاد می کنند. افراد مبتلا به لالی انتخابی می‌توانند در بسیاری از زمینه‌ها ارتباط‌دهنده‌ای مطمئن باشند، اما پس از آن در محیط‌هایی که ناآشنا یا عمومی هستند، دست و پنجه نرم می‌کنند.

به عنوان مثال، در کودکان، لالی انتخابی اغلب زمانی شروع می شود که کودک برای اولین بار شروع به حضور در مدرسه یا ورود به سایر مکان های عمومی می کند.

میانگین سن شروع لالی انتخابی 5 سال است، اگرچه ممکن است به این دلیل باشد که این سنی است که بسیاری از کودکان شروع به رفتن به مدرسه می کنند. اکثر مطالعات نشان می دهد که لالی انتخابی کمتر از 1٪ از کودکان را تحت تاثیر قرار می دهد. گاهی اوقات، لالی انتخابی تا بزرگسالی ادامه می یابد. به نظر می رسد این بیماری در زنان بیشتر از مردان رخ می دهد، اگرچه دلایل آن مشخص نیست. همچنین در کودکان مهاجر یا زبان آموز دوم شایع تر است.

هم اکنون با مشاوران پزشکت مشاوره آنلاین بگیرید

علائم لالی انتخابی در کودکان و بزرگسالان

لالی انتخابی در کودکان و بزرگسالان | پزشکت

تشخیصی و آماری دستی اختلالات روانی، 5 نسخه (DSM-5) بیان می کند که برای تشخیص فرد با معیارهای برای لالی انتخابی، شخص باید داشته باشد:

  • مشکل در صحبت کردن که بیشتر به دلیل شرایط دیگری مانند اختلال ارتباطی است.
  • اختلال در تکلم که به دلیل فقدان دانش یا راحتی با زبانی نیست که شخص صحبت می کند.
  • مشکل مداوم در صحبت کردن در موقعیت هایی که انتظار می رود فرد صحبت کند، مانند مدرسه، با وجود داشتن توانایی صحبت در موقعیت های دیگر.
  • علائمی که حداقل 1 ماه طول بکشد و در مدرسه، کار یا معاشرت تداخل ایجاد کند. به عنوان مثال، یک فرد ممکن است تنها زمانی که در خانه یا با گروهی از افراد منتخب است، صحبت کند.

هنگامی که یک فرد مبتلا به لالی انتخابی در موقعیتی قرار می گیرد که در صحبت کردن مشکل دارد، ممکن است از وسایل ارتباطی دیگر استفاده کند. این موارد می تواند شامل موارد زیر باشد:

  • زمزمه کردن
  • نوشتن چیزها
  • انجام حرکات، مانند اشاره کردن

لالی انتخابی اغلب با علائم اضطراب اجتماعی رخ می دهد. در بزرگسالان، این وضعیت ممکن است باعث بروز رفتارهای زیر شود:

  • خجالتی شدید
  • اجتناب از گفتگو
  • عدم ارتباط چشمی
  • اضطراب در مورد غذا خوردن در جمع، استفاده از سرویس بهداشتی یا حضور در عکس

در کودکان، اضطراب اجتماعی ممکن است باعث رفتارهایی مانند پنهان شدن یا فرار کردن، چسبیدن به والدین یا مراقبان، گریه کردن، یا عصبانی شدن در هنگام درخواست صحبت کردن از آنها شود.

علل لالی انتخابی در کودکان و بزرگسالان

 لالی انتخابی در کودکان و بزرگسالان | پزشکت

لالی انتخابی نتیجه سرپیچی یا نافرمانی نیست. در عوض، افراد مبتلا به لالی انتخابی به دلیل اضطراب و کمرویی شدید احساس می کنند قادر به صحبت کردن نیستند. آنها ممکن است از قضاوت، تمسخر یا نادیده گرفتن دیگران بترسند.

این وضعیت هیچ علت مشخصی ندارد. درعوض، عوامل زیادی می توانند در ایجاد لالی انتخابی در فردی نقش داشته باشند. این عوامل عبارتند از :

  • انتقال های مهم: رفتن به مدرسه می تواند باعث اضطراب در کودکان شود. این امر به ویژه در صورتی صادق است که آنها قبلاً فرصت های کمی برای معاشرت داشته باشند یا زبان دوم باشند. کودکان دوزبانه بیش از حد در مطالعات مربوط به لالی انتخابی حضور دارند، که نشان می دهد اضطراب در مورد برقراری ارتباط می تواند به این بیماری کمک کند.
  • محیط خانه: کودکانی که رفتارهای مضطرب یا اجتنابی را در خانه مشاهده می کنند، ممکن است یاد بگیرند که به روشی مشابه رفتار کنند. این ممکن است منجر به اجتناب از موقعیت هایی شود که آنها را عصبی می کند، مانند موقعیت های اجتماعی. این اجتناب می تواند به نوبه خود ترس از صحبت کردن را تقویت کند.
  • ژنتیک: لالی انتخابی معمولاً در خانواده ها ایجاد می شود و محققان حداقل یک ژن را شناسایی کرده اند که به نظر می رسد شانس ابتلا به آن را افزایش می دهد.
  • سایر اختلالات اضطرابی: داشتن سایر اختلالات اضطرابی ممکن است در ایجاد لالی انتخابی نقش داشته باشد. برخی از نمونه ها عبارتند از: اضطراب جدایی، اضطراب اجتماعی و اختلال وسواس فکری-اجباری.

آیا لالی انتخابی نشانه اوتیسم است؟ 

DSM-5 تعریف انتخابی mutism به عنوان یک اختلال اضطرابی است. این به طور خاص خاطرنشان می کند که وقتی تشخیص دیگری مانند اختلال طیف اوتیسم (ASD) علائم را بهتر توضیح می دهد، پزشکان نباید لالی انتخابی را تشخیص دهند.

بر اساس معیارهای تشخیصی فعلی، بنابراین، لالی انتخابی و ASD نمی توانند همزمان وجود داشته باشند.

این تعریف بحث برانگیز است. برخی از محققان استدلال می کنند که لالی انتخابی ممکن است نشانه ای از ASD یا تشخیصی باشد که معمولا در کنار ASD رخ می دهد. به عنوان مثال، یک مطالعه در سال 2018 روی 97 کودک مبتلا به لالی انتخابی نشان داد که63٪منبع مورد اعتماد اوتیستیک نیز بودند.

اینکه آیا لالی انتخابی و ASD مرتبط هستند، همچنان موضوع بحث است. با این حال، والدین و مراقبان می‌توانند از متخصص اطفال یا متخصص بهداشت روان کمک و مشاوره بگیرند.

راه های تشخیص لالی انتخابی چیست؟

لالی انتخابی در کودکان و بزرگسالان | پزشکت

تشخیص لالی انتخابی شامل یک ارزیابی جامع محسوب می شود که ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • ارزیابی گفتار و زبان
  • مصاحبه با والدین، مراقبان یا معلمان
  • همکاری با متخصصان مختلف، احتمالاً از جمله متخصص اطفال، روانشناس کودک، تحلیلگر رفتار، مشاور راهنمایی یا مددکار اجتماعی

ارزیابی گفتار و زبان می‌تواند شرایط دیگری را که ممکن است باعث ایجاد مشکل در گفتار شود، مانند تأخیر گفتار یا اختلال شنوایی، بررسی کند. سپس، مصاحبه با اعضای خانواده می تواند به متخصصان کمک کند تا این حس را پیدا کنند:

  • محیط خانه
  • سابقه پزشکی خانوادگی
  • زمانی که علائم شروع می شود.
  • چگونه کودک در حال حاضر ارتباط برقرار می کند.

در نهایت، یک آسیب شناس گفتار-زبان (SLP) ممکن است بخواهد کودک را به طور غیر رسمی ملاقات کند تا رفتار او را مشاهده کند. به حداقل رساندن استرس در این مرحله مهم است، بنابراین SLP به کودک فشار نمی آورد تا صحبت کند.

درمان لالی انتخابی بزرگسالان و کودکان  

هنگامی که یک تیم پزشکی به تشخیص لالی انتخابی رسید، درمان می تواند شروع شود. اگرچه رویکرد درمانی می تواند متفاوت باشد، اهداف بر روی موارد زیر متمرکز هستند:

  • تقویت رفتار غیر اجتنابی
  • کمک به فرد برای تمرین صحبت کردن
  • کاهش اضطراب در محیط های اجتماعی

به نظر می رسد. فرد مبتلا به لالی انتخابی احساس امنیت کند اما به تدریج اعتماد به نفس بیشتری داشته باشد.

برخی از نمونه‌های درمان برای لالی انتخابی، عبارتند از:
  • ارتباط تقویتی و جایگزین (AAL): AAL شامل ارائه موقت روشی جایگزین برای برقراری ارتباط افراد است که استرس کمتری برای آنها ایجاد می کند. به عنوان مثال، یک کودک ممکن است یاد بگیرد که از حرکات استفاده کند یا به نمادها اشاره کند. در کوتاه مدت، این می تواند به کودک در برقراری ارتباط در مدرسه کمک کند، اما راه حل بلندمدتی نیست.
  • درمان‌های مبتنی بر مواجهه: این رویکردها شامل قرار گرفتن تدریجی در موقعیت‌هایی است که ممکن است فرد اضطراب‌زا بداند، به طوری که بتواند صحبت کردن را تمرین کند. با گذشت زمان، این به فرد نشان می دهد که می تواند در مقابل مردم صحبت کند.
  • رویکرد صدای آیینی (RSA): این درمان شامل یک SLP است که به کودک کمک می کند تا تولید صداها را از دیدگاه مکانیکی بیاموزد. آنها ممکن است با صداهای غیر گفتاری مانند دمیدن یا سرفه شروع کنند و به سمت هجاها و سپس کلمات کار کنند.

یک SLP هر درمانی را با علائم، سن و سایر نیازهای فرد تنظیم می کند. افراد مبتلا به لالی انتخابی نیز برای سلامت عاطفی خود نیاز به حمایت دارند. لالی انتخابی می‌تواند صحبت کردن درباره احساسات، بیان نیازها یا خواسته‌هایشان و معاشرت با دیگران را برای افراد دشوار کند.

روان درمانی می تواند به کودکان و بزرگسالان کمک کند تا ترسی را که از صحبت کردن احساس می کنند مدیریت کنند. همچنین می تواند به هر گونه شرایط سلامت روانی همزیستی مانند اضطراب اجتماعی کمک کند. دارو ممکن است به کاهش علائم اضطراب یا افسردگی در نوجوانان و بزرگسالان کمک کند، اما هرگز نباید جایگزینی برای درمان های رفتاری باشد.

کمک به فرد مبتلا به لالی انتخابی

لالی انتخابی یک اختلال اضطرابی است، بنابراین فشار آوردن به کسی برای صحبت کردن فقط باعث ایجاد استرس و ترس بیشتر می شود. در واقع، تشویق مکرر کودک به «حرف زدن» ممکن است به این معنا باشد که در طول زمان با آن کلمات ارتباط منفی پیدا می‌کند.

درعوض، مردم می توانند با ایجاد یک فضای امن به افراد مبتلا به لالی انتخابی کمک کنند. همچنین مهم است که افراد مبتلا به این عارضه را مجبور به تعامل در صورت عدم تمایل آنها نکنید و یا سعی نکنید این بیماری را در خانه درمان کنید. لالی انتخابی نیاز به درمان حرفه ای دارد.

افراد می توانند با رعایت نکات زیر به ایجاد یک محیط حمایتی برای کودکان مبتلا به لالی انتخابی کمک کنند:

تقویت مثبت

وقتی کودک سعی می کند با صدای بلند ارتباط برقرار کند، تحسین کردن آن مهم است، حتی زمانی که کامل نیست. با این حال، این باید در یک محیط خصوصی باشد تا از ایجاد خجالت جلوگیری شود.

صبر

پاسخ دادن به سوالات کودک مبتلا به لالی انتخابی ممکن است بیشتر طول بکشد. سعی کنید صبور باشید و به آنها فرصت دهید تا کلمات خود را انتخاب کنند و دیگران را نیز تشویق کنید که همین کار را انجام دهند.

سازگاری های محیطی

مهم است که از همه منابع استرس در زمانی که کودک دچار لالی انتخابی است اجتناب نکنید، زیرا این امر می تواند اجتناب را تقویت کند. با این حال، تغییر محیط می تواند به آسان شدن کار کمک کند. به عنوان مثال، به جای پرهیز کامل از گردهمایی های خانوادگی، در نظر داشته باشید که کودکان را به صورت جداگانه به اعضای خانواده معرفی کنید و به آنها زمان بدهید تا در کنار هر فرد احساس راحتی کنند.

فعالیت های مشترک

اگر صحبت کردن برای کودک دشوار است، به جای آن سعی کنید یک فعالیت لذت بخش را با هم انجام دهید. این می تواند تمرکز ارتباطات را از بین ببرد و در عین حال فرصت ایجاد پیوند را فراهم کند.

ارتباط جایگزین

کودکان ممکن است در مواقعی که احساس استرس می کنند به روشی جایگزین برای صحبت نیاز داشته باشند. این می تواند شامل استفاده از حرکات، نوشتن، یا پیام های متنی باشد. اطمینان حاصل کنید که کودک می داند که ناتوانی در صحبت کردن یک شکست نیست و استفاده از روش های دیگر در زمانی که احساس نیاز می کند اشکالی ندارد.

آموزش دیگران

اطمینان حاصل کنید که سایر اعضای خانواده و معلمان لالی انتخابی و امکانات مورد نیاز آن را درک می کنند. برای مثال، معلمان ممکن است نیاز داشته باشند که روش ارتباطی جایگزین کودک را درک کنند تا بتوانند از حمام استفاده کنند.

با توجه به بنیاد لالی انتخابی، معمولاً قرار دادن کودکان مبتلا به این بیماری در آموزش ویژه مفید نیست. از آنجایی که لالی انتخابی به تنهایی باعث اختلالات گفتاری یا زبانی یا ناتوانی ذهنی نمی شود، نوع حمایتی که یک محیط آموزشی ویژه می تواند ارائه دهد ممکن است مفید نباشد.

با سازگاری، بسیاری از استراتژی های فوق می توانند در تعامل با نوجوانان و بزرگسالان نیز کمک کنند. راه‌های دیگری که افراد می‌توانند از بزرگسالان مبتلا به لالی انتخابی حمایت کنند عبارتند از:

  • آموزش خود در مورد لالی انتخابی
  • یاد بگیرید که از روش ارتباطی جایگزین فرد استفاده کنید تا همیشه راهی برای صحبت کردن داشته باشد.
سخن آخر 

لالی انتخابی یک اختلال اضطرابی است که بر ارتباطات نیز تأثیر می گذارد. افراد مبتلا به این عارضه متوجه می شوند که در برخی موقعیت ها می توانند صحبت کنند اما در برخی موقعیت ها نه. این رفتار یک پاسخ غیرارادی به استرس است تا یک انتخاب.

درمان لالی انتخابی می تواند شامل درمان های رفتاری، روان درمانی یا هر دو باشد. با توجه به تأثیری که این بیماری بر زندگی افراد دارد، برای اعضای خانواده، معلمان و همسالان مهم است که با افرادی که لالی انتخابی دارند با شفقت و درک رفتار کنند.

منبع:

https://www.medicalnewstoday.com/articles/selective-mutism

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا