جراحی عمومی

عفونت بعد از جراحی

عفونت بعد از جراحی

عفونت بعد از جراحی می تواند خود زخم، عفونت های عمیق تر در حفره های بدن یا عفونت های دیگری مانند ذات الریه یا عفونت های ادراری مرتبط با سوند را درگیر کند. زمان بندی از عمل تا بروز علائم و نشانه هایی که نشان دهنده عفونت است می تواند به تشخیص علت و منبع عفونت کمک کند. عفونت های مجاری ادراری و عفونت های سطحی زخم می توانند در 72 ساعت بعد از عمل ظاهر شوند. آبسه های عمیق و پنومونی 5-7 روز پس از جراحی ظاهر می شوند.

مدیاستینیت به عفونت ساختارهای مرکزی قفسه سینه به استثنای ریه ها و فضای پلور اشاره دارد. در شرایط بعد از عمل جراحی، بیشتر پس از جراحی قلب دیده می شود و به طور کلی در عرض 1-2 هفته پس از عمل ظاهر می شود، اگرچه علائم آن می تواند تا 4-6 ماه به تاخیر بیفتد. میزان بروز آن بین کمتر از 1 تا 3 درصد است. تشخیص عفونت محل جراحی می تواند چالش برانگیز باشد، زیرا علائم و نشانه ها اغلب غیر اختصاصی هستند.

علائم مدیاستینیت

عفونت بعد از جراحی | پزشکت

علائم و اهمیت عفونت بر اساس وضعیت ایمنی بیمار و عمق و شدت عفونت متفاوت است. عفونت های سطحی پوست می توانند به صورت سلولیت به تنهایی و بدون ترشح کمی یا بدون ترشح ظاهر شوند.

عفونت های عمیق تر یا شدیدتر می توانند علاوه بر سلولیت به صورت ترشحات چرکی نیز ظاهر شوند.  این وضعیت به ندرت، می تواند منجر به جدا شدن زخم شود.

هم اکنون با مشاوران پزشکت مشاوره آنلاین بگیرید

عفونت های عمیق تر، مانند آبسه در حفره بدن یا عفونت های پارانشیمی مانند ذات الریه، می تواند با یافته های سیستمیک غیر اختصاصی مانند تب و لکوسیتوز یا یافته های خاص ارگان ها مانند طولانی شدن ایلئوس در بیمار مبتلا به آبسه داخل صفاقی یا نارسایی اکسیژن رسانی در یک فرد ظاهر شود.

ترشحات سروزی مداوم از زخم، اگرچه غیر اختصاصی است، اما نشان دهنده عفونت است که منجر به برآمدگی فاسیال شده است.

عفونت بعد از جراحی به عفونتی گفته می شود که ظرف 30 روز پس از عمل رخ دهد و ممکن است مربوط به خود عمل یا دوره بعد از عمل باشد. بروز عفونتهای بعد از جراحی بسته به تعریف مورد استفاده، روشهای نظارتی مورد استفاده برای تشخیص عفونت، نوع عمل انجام شده و عوامل خطر ذاتی بیمار برای ایجاد عفونت متفاوت است.

برخی منابع از تمام عفونت های بعد از عمل به عنوان عفونت های محل جراحی یاد می کنند. در حالی که برخی دیگر از این اصطلاح برای اشاره به عفونت هایی که فقط شامل پوست یا بافت های زیر جلدی استفاده می کنند.

تشخیص عفونت بعد از جراحی

عفونت بعد از جراحی | پزشکت

مانند هر عفونت، اولویت در رسیدگی به عفونت بعد از جراحی باید شناسایی منبع و کنترل آلودگی باشد. این امر به ویژه در بیمارانی که تحت عمل جراحی دستگاه گوارش قرار گرفته اند اهمیت دارد زیرا کنترل منبع ممکن است نیاز به تکرار لاپاروتومی داشته باشد. در این مورد، سی تی اسکن اغلب برای ارزیابی نشت روده و آبسه صفاقی مورد نیاز است.

کنترل منبع همچنین ممکن است نیاز به برداشتن مواد مصنوعی تعبیه شده مانند پیوند عروقی یا مش غیر قابل حل داشته باشد. همزمان با این تلاش، درمان آنتی بیوتیکی تجربی باید به شدت مورد توجه قرار گیرد و احیای مایعات باید مطابق علائم بالینی انجام شود.

آزمایشات تشخیصی

معیارهای تشخیصی و آزمایشات مورد استفاده برای تأیید تشخیص عفونت محل جراحی بر اساس محل، عمق و شدت آن متفاوت است.

عفونت های سطحی زخم تنها به عنوان سلولیت ظاهر می شوند. بر اساس ویژگی های زخم برش از نظر بالینی تشخیص داده می شوند. چنین عفونی ممکن است با درد یا حساسیت، تورم، قرمزی یا گرما در محل زخم همراه باشد، یا بیمار ممکن است تب خفیف یا لکوسیتوز را نشان دهد.

عفونت های عمیق تر زخم به صورت ترشحات چرکی از برش، اغلب (اما نه همیشه) همراه با تب و یا لکوسیتوز ظاهر می شوند. اگرچه تشخیص عفونت زخم همچنان بالینی است، کشت ترشحات در تعیین درمان بهینه آنتی بیوتیکی مفید است.

سی تی اسکن که به طور ایده آل با کنتراست داخل وریدی انجام می شود، یک روش تشخیصی برای اکثر عفونت های عمیق تر بدون در نظر گرفتن محل آن است. تشخیص عفونت های حفره قفسه سینه بعد از عمل می تواند مشکل باشد. این امر به ویژه در مورد عملیات قلبی یا قفسه سینه صادق است، زیرا شاخص اکسیژن رسانی و اشعه ایکس قفسه سینه در شرایط بعد از عمل در این جمعیت بیمار غیر طبیعی پیش بینی می شود.

درمان اختصاصی عفونت بعد از جراحی

عفونت بعد از جراحی | پزشکت

درمان هرگونه عفونت با راهکارهایی برای جلوگیری از وقوع این رویداد آغاز می شود. با باز ماندن پوست می توان از عفونت های زخم جلوگیری یا به حداقل رساند. یکی از اصول اساسی جراحی این است که میزان زخم باز نسبت به زخم بسته بسیار کمتر است. بنابراین، وقتی احتمال عفونت زیاد است،. جراح ممکن است تصمیم بگیرد پوست را باز بگذارد. در حالی که فاسیای زیرین را می بندد تا از بافت های عمیق تر محافظت کند.

در حالی که سوء تغذیه مزمن و هایپرگلیسمی از عوامل خطر ایجاد عفونت هستند. اطلاعات کمی وجود دارد که بتواند این ایده را تأیید کند که مکمل های غذایی قبل از عمل یا کنترل قند خون شدید، میزان عفونت را کاهش می دهد. یک مطالعه اخیر افزایش مرگ و میر را در بیماران مبتلا به بیماریهای جدی تصادفی نشان داد.

برای کنترل شدید قند در مرحله بعد، اگرچه شواهد اولیه ای وجود دارد که نشان می دهد حمام کلرهگزیدین گلوکونات باعث کاهش تعداد باکتری ها در پوست نسبت به آب و صابون ساده یا پوویدون-ید می شود. اما مطالعات انجام شده تا کنون کاهش مداوم در بروز عفونت محل جراحی را نشان نداده است.

با این حال، برخی از مطالعات، کاهش بروز عفونت جریان خون مرتبط با کاتتر و ذات الریه را در بیماران وخیم بیمار که معمولاً با کلرهگزیدین گلوکونات حمام می شوند، کاهش می دهد. بنابراین، نقش کلرهگزیدین در پیشگیری از عفونت حین عمل نامشخص است. مطالعات بیشتری مورد نیاز است. آلودگی انتخابی دستگاه گوارش (SDD) یا دهان و حلق به تنهایی (SOD) باعث کاهش بروز پنومونی و باکتریمی و کاهش مرگ و میر در بیماران حاد بعد از عمل می شود.

آنتی بیوتیک ها

در صورت وجود مجموعه ای از مواد چرکی، آنتی بیوتیک ها کاربرد محدودی دارند. هنگامی که زخم باز می شود، تعویض پانسمان مرطوب به خشک با سالین رایج ترین روش درمان عفونت به صورت موضعی است. حتی ممکن است در همه موارد درمان با آنتی بیوتیک ضروری نباشد.

استثناء در این مورد شامل عفونت هایی است که منجر به جدا شدن فاسیال شده است. این عفونت ها ممکن است نیاز به مداخله جراحی برای بازسازی فاسیال داشته باشند. در این موارد مشاوره تخصصی جراحی باید انجام شود. این امر به ویژه در مورد مدیاستینیت صادق است که درمان آنتی بیوتیکی به تنهایی کافی نیست و باید به عنوان مکمل درمان جراحی در نظر گرفته شود. گزینه های جراحی در درمان عفونت مدیاستین بعد از عمل شامل دبریدمان با بستن مکرر جناغ، تخلیه مایع از طریق پوست یا بازسازی دیواره قفسه سینه با فلپ های میوکوتان یا امنتال است.

در مورد مدت زمان درمان آنتی بیوتیکی برای درمان عفونت خاص بعد از عمل اجماع وجود ندارد. با این حال، اکثر نویسندگان یک دوره درمانی 2 هفته ای برای درمان آبسه عمیق پس از تخلیه و یک دوره درمانی 5-7 روزه برای سلولیت را توصیه می کنند. به آنتی بیوتیک ها و مراقبت موضعی زخم پاسخ می دهد. به دلیل نفوذ ضعیف در بافت، مدیاستینیت نیاز به دوره طولانی مدت آنتی بیوتیک ها دارد و در بیشتر موارد به 4-6 هفته درمان داخل وریدی نیاز است. در موارد استئومیلیت استرنال، ممکن است لازم باشد مدت درمان افزایش یابد.

عفونت موضعی زخم

در اغلب موارد، عفونت موضعی زخم باید کنترل شود. ترشحات چرکی باید از نظر میزان و ویژگی کاهش یابد. سلولیت باید طی 36-48 ساعت پس از شروع درمان برطرف شود. به همین ترتیب، به دنبال تخلیه آبسه از طریق پوست، علائم سیستمیک عفونت و بیماری باید در یک بازه زمانی مشابه شروع به بهبود کنند. مدیاستینیت به دلیل ویژگی های آن یک استثنا است. زیرا برای کنترل و ریشه کن کردن عفونت به یک دوره طولانی درمان نیاز دارد. بنابراین وضعیت بالینی بیمار ممکن است چند روز تا چند هفته پس از شروع درمان بهبود نیابد.

پیش آگهی عفونت بعد از جراحی

عفونت بعد از جراحی | پزشکت

پیش آگهی کلی عفونت محل جراحی بسیار خوب است. اما با افزایش عوارض، افزایش طول مدت بستری در بیمارستان و افزایش قابل توجه هزینه همراه است. با این حال، برخی از عفونت ها با عوارض شدید و افزایش مرگ و میر همراه هستند. یک مثال رایج مدیاستینیت بعد از عمل است. خطر مرگ را بین 15 تا 40 درصد دارد. بیمارانی که برای عفونت مربوط به فاسیا نیاز به بازسازی دیواره شکم یا قفسه سینه دارند، در معرض افزایش درد مزمن، پارستزی و ضعف کلی هستند.

سخن آخر

عفونت های محل جراحی سومین عفونت شایع مرتبط با مراقبت های بهداشتی هستند. میزان عفونت محل جراحی در مراکز مختلف و همچنین بر اساس عمل انجام شده متفاوت است. به عنوان مثال، روشهای بای پس شریانی اندام تحتانی یکی از بالاترین موارد عفونت را دارد. دامنه آن بین 5 تا 20 درصد متغیر است. اگرچه علت دقیق این امر مشخص نیست. اما به احتمال زیاد مربوط به اختلال در جریان خون مزمن با بیماری ریز عروقی است.

به طور کلی، زخم ها پس از باز شدن برای عفونت بسته نمی شوند. بنابراین، بیماران به تعویض مداوم پانسمان نیاز خواهند داشت. تا زخم با قصد ثانویه ترمیم شود. این روند بسته به ماهیت زخم و توانایی بیمار در بهبودی ممکن است چند روز تا چند ماه طول بکشد.

منبع: https://www.cancertherapyadvisor.com/home/decision-support-in-medicine/critical-care-medicine/infection-in-the-post-operative-patient/

نوشته های مشابه

2 دیدگاه

  1. سلام وقتتون بخیر. ببخشید مادر من تازه عمل انگشت انجام داده بود از همون بعد عمل کلی درد داشت ما هم گفتیم طبیعیه بعد دو روز دستشون به شدت باد کرد بعدش که رفتیم دکتر گفتند عفونت کرده. تو بیمارستان یه هفته اینا بستری شدند بعد الان درمان رو در خانه ادامه میدن کلی دارو اینا براشون نوشتن که براشون بی حالی حالت تهوع شدید میاره. چیکار باید کرد؟ میتونه در دوره مصرف اون دارو ها ویتامین اینا تزریق کنه؟

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا