آنفلوانزای نوع B یکی از انواع ویروس آنفلوانزاست که می تواند باعث تب، سرفه، گلودرد، بدن درد، سردرد و خستگی شدید شود. اما علائم آنفلوانزای نوع B با کرونا شباهت زیادی دارد و از روی نشانه ها به تنهایی نمی توان با اطمینان این دو بیماری را از هم تشخیص داد. هر دو عفونت تنفسی هستند، اما از ویروس های متفاوتی ایجاد می شوند و ممکن است از نظر نحوه شروع بیماری، مدت علائم و عوارض با هم تفاوت داشته باشند. در این مقاله از پزشکت، با علائم آنفلوانزای نوع B، تفاوت آن با کرونا، روش های تشخیص و درمان آن آشنا می شوید تا بدانید چه زمانی مراقبت در خانه کافی است و چه نشانه هایی به بررسی پزشکی نیاز دارند.
آنفلوانزای نوع B چیست؟
آنفلوانزای نوع B یکی از انواع ویروس آنفلوانزاست که در شیوع های فصلی نقش دارد. این بیماری در گفتار روزمره اغلب «آنفولانزا» نامیده می شود، اما شکل معیار نوشتاری آن «آنفلوانزا» است.
ویروس های آنفلوانزای نوع A و B هر دو می توانند انسان را مبتلا کنند، اما از نظر ویژگی های ویروسی و نحوه طبقه بندی با یکدیگر تفاوت دارند. ویروس نوع B برخلاف نوع A به زیرگروه هایی مانند H1N1 و H3N2 تقسیم نمی شود و بر اساس دودمان های ویروسی طبقه بندی می شود.
اگرچه آنفلوانزای نوع B در بسیاری از افراد طی حدود یک هفته بهبود می یابد، اما گاهی می تواند به عوارض جدی منجر شود؛ به ویژه در کودکان خردسال، سالمندان، زنان باردار و افراد مبتلا به بیماری های زمینه ای. برای شناخت بهتر این نوع ویروس، لازم است تفاوت آن با آنفلوانزای نوع A را نیز بررسی کنیم.
تفاوت آنفلوانزای نوع B با نوع A چیست؟
بیشتر بخوانید: تفاوت آلرژی پاییزی با سرماخوردگی
مهم ترین تفاوت آنفلوانزای نوع A و B به ویژگی های ویروس و نحوه گسترش آن ها مربوط می شود. هر دو نوع می توانند باعث بیماری فصلی با علائم مشابه شوند، اما ویروس نوع A علاوه بر انسان، برخی حیوانات را نیز آلوده می کند و می تواند باعث همه گیری های جهانی شود. ویروس نوع B عمدتا در انسان گردش دارد و معمولا با شیوع های فصلی مرتبط است.
تفاوت دیگر به طبقه بندی ویروس ها مربوط می شود. آنفلوانزای نوع A بر اساس پروتئین های سطحی خود به زیرگروه هایی مانند H1N1 و H3N2 تقسیم می شود، در حالی که نوع B بر اساس دودمان های ویروسی، از جمله B/Victoria، طبقه بندی می شود.
از نظر علائم، نمی توان تنها بر اساس شدت تب، بدن درد یا سرفه مشخص کرد که فرد به نوع A مبتلا شده یا نوع B؛ زیرا نشانه های این دو بیماری همپوشانی زیادی دارند. هر دو نیز ممکن است عوارض جدی ایجاد کنند، بنابراین نوع ویروس به تنهایی معیار کافی برای تعیین شدت بیماری نیست.
علائم آنفلوانزای نوع B
علائم آنفلوانزای نوع بی معمولا به صورت ناگهانی ظاهر می شوند و ممکن است از فردی به فرد دیگر شدت متفاوتی داشته باشند. برخی افراد علائم خفیف را تجربه می کنند، در حالی که در بعضی دیگر بیماری شدیدتر است. نشانه های شایع این عفونت عبارت اند از:
- تب و لرز: تب یکی از علائم رایج است، اما همه افراد مبتلا لزوما تب ندارند.
- سرفه: معمولا سرفه خشک است و ممکن است پس از برطرف شدن سایر علائم نیز ادامه پیدا کند.
- گلودرد و آبریزش یا گرفتگی بینی: این علائم ممکن است همراه با سایر نشانه های تنفسی بروز کنند.
- بدن درد و سردرد: درد عضلات و سردرد از نشانه های شایع آنفلوانزا هستند و گاهی شدت زیادی دارند.
- خستگی و ضعف: احساس بی حالی و کاهش انرژی ممکن است چند روز تا بیشتر از یک هفته ادامه یابد.
- علائم گوارشی: تهوع، استفراغ یا اسهال در برخی افراد، به ویژه کودکان، دیده می شود؛ با این حال، علائم گوارشی نشانه اصلی آنفلوانزا در بزرگسالان نیستند.
علائم آنفلوانزای نوع B با آنفلوانزای نوع A همپوشانی زیادی دارد و شدت نشانه ها به تنهایی نوع ویروس را مشخص نمی کند. همچنین، چون برخی از این علائم در کووید ۱۹ و سایر عفونت های تنفسی هم دیده می شوند، برای تشخیص دقیق ممکن است ارزیابی پزشکی یا آزمایش لازم باشد.
تفاوت آنفلوانزای نوع B با کرونا چیست؟
آنفلوانزای نوع B و کرونا علائم مشترکی مانند تب، سرفه، گلودرد، بدن درد و خستگی دارند، اما در بعضی نشانه ها متفاوت هستند. آنفلوانزا معمولا ناگهانی شروع می شود و تب، لرز و بدن درد ممکن است از همان ابتدا شدید باشند. در کرونا، علائم می توانند تدریجی یا ناگهانی ظاهر شوند و از گلودرد و آبریزش بینی تا تنگی نفس متغیر باشند. تغییر یا از دست دادن حس بویایی و چشایی نیز در برخی مبتلایان به کرونا دیده می شود، هرچند این علامت اختصاصی نیست.
با وجود این تفاوت ها، از روی علائم به تنهایی نمی توان با اطمینان این دو بیماری را از هم تشخیص داد. در صورت بروز علائم، پزشک عمومی می تواند وضعیت بیمار را ارزیابی و در صورت نیاز آزمایش مناسب را توصیه کند. اگر بیماری با تنگی نفس یا عوارض تنفسی همراه باشد، بررسی توسط متخصص ریه نیز ممکن است ضرورت پیدا کند.

آنفلوانزای نوع B چگونه منتقل می شود و دوره کمون آن چقدر است؟
ویروس آنفلوانزای نوع B بیشتر از طریق ذرات تنفسی منتقل می شود؛ یعنی وقتی فرد مبتلا سرفه یا عطسه می کند یا صحبت می کند، ذرات حاوی ویروس وارد هوا می شوند و ممکن است به افراد نزدیک منتقل شوند. تماس دست با ترشحات آلوده و سپس لمس چشم، بینی یا دهان نیز می تواند یکی از راه های انتقال باشد.
دوره کمون آنفلوانزای نوع B، یعنی فاصله زمانی بین ورود ویروس به بدن و شروع علائم، معمولا حدود ۲ روز است و اغلب بین ۱ تا ۴ روز طول می کشد. فرد مبتلا ممکن است از حدود یک روز پیش از ظاهر شدن علائم، ویروس را به دیگران منتقل کند و معمولا تا ۵ تا ۷ روز پس از شروع بیماری نیز قابلیت انتقال دارد. کودکان و افرادی که سیستم ایمنی ضعیف تری دارند، ممکن است مدت بیشتری ناقل ویروس باشند.
برای کاهش احتمال انتقال، هنگام بیماری در خانه بمانید، هنگام سرفه و عطسه دهان و بینی را بپوشانید، دست ها را مرتب بشویید و فضاهای بسته را تهویه کنید. اگر علائم شدید دارید یا در گروه های پرخطر قرار می گیرید،
آنفلوانزای نوع B چگونه تشخیص داده می شود؟
تشخیص آنفلوانزای نوع B با بررسی علائم و شرایط بیمار آغاز می شود، اما چون نشانه های آن با کرونا و سایر عفونت های تنفسی شباهت دارد، تشخیص قطعی فقط از روی علائم امکان پذیر نیست.
در صورت نیاز، با نمونه گیری از بینی یا حلق و انجام آزمایش هایی مانند RT-PCR می توان ویروس را شناسایی کرد و نوع A را از نوع B تشخیص داد. انجام آزمایش برای همه افراد ضروری نیست و پزشک بر اساس شدت علائم و شرایط بیمار درباره آن تصمیم می گیرد.
درمان آنفلوانزای نوع B
درمان این بیماری به شدت بیماری و شرایط فرد بستگی دارد. بیشتر افراد با استراحت، نوشیدن مایعات کافی و کنترل تب و درد به تدریج بهبود می یابند.
در برخی بیماران، به ویژه افراد پرخطر، مبتلایان به علائم شدید و کسانی که بیماری آنها رو به وخامت است، ممکن است داروهای ضدویروسی مانند اوسلتامیویر تجویز شود. این داروها در صورت شروع زودهنگام، به ویژه طی ۴۸ ساعت اول، بیشترین اثربخشی را دارند. انتخاب دارو باید با نظر پزشک انجام شود.
آنفلوانزای نوع B چه عوارضی دارد و چه زمانی خطرناک است؟
بیشتر بخوانید: طاعون چیست؟ بررسی علائم و راه های انتقال
آنفلوانزای نوع B معمولا طی چند روز تا حدود یک هفته بهبود می یابد، اما گاهی می تواند عوارضی مانند ذات الریه، عفونت گوش و تشدید بیماری های زمینه ای ایجاد کند. کودکان خردسال، سالمندان، زنان باردار و افراد مبتلا به بیماری های مزمن بیشتر در معرض عوارض شدید قرار دارند.
در صورت بروز علائم زیر، ارزیابی فوری پزشکی ضروری است:
- تنگی نفس یا دشواری در تنفس
- درد یا فشار مداوم در قفسه سینه
- گیجی یا کاهش سطح هوشیاری
- کم آبی شدید یا کاهش قابل توجه ادرار
- بهبود علائم و سپس بازگشت تب یا تشدید سرفه
در کودکان، تنفس سریع یا دشوار، بی حالی شدید و کبودی لب ها نیز از علائم هشدار هستند. در این شرایط، مراجعه فوری به اورژانس ضروری است.
چگونه از ابتلا به آنفلوانزای نوع B پیشگیری کنیم؟
برای کاهش خطر ابتلا به آنفلوانزای نوع B، واکسیناسیون سالانه آنفلوانزا یکی از مهم ترین اقدامات پیشگیرانه است. این واکسن می تواند احتمال ابتلا و به ویژه خطر عوارض شدید بیماری را کاهش دهد. علاوه بر واکسیناسیون، رعایت نکات زیر به پیشگیری از انتقال ویروس کمک می کند:
- شستن مرتب دست ها: دست ها را با آب و صابون بشویید و از لمس چشم، بینی و دهان با دست آلوده خودداری کنید.
- تهویه مناسب محیط: در فضاهای بسته، جریان هوای تازه را افزایش دهید.
- پرهیز از تماس نزدیک با افراد بیمار: در صورت امکان، فاصله خود را از افراد دارای علائم تنفسی حفظ کنید.
- رعایت بهداشت تنفسی: هنگام سرفه یا عطسه از دستمال یا قسمت داخلی آرنج استفاده کنید.
- استفاده از ماسک در شرایط پرخطر: در محیط های شلوغ و کم تهویه، به ویژه هنگام افزایش شیوع بیماری، ماسک می تواند خطر انتقال را کاهش دهد.
این اقدامات در کنار هم احتمال انتقال ویروس را کمتر می کنند، اما هیچ کدام به تنهایی محافظت کامل ایجاد نمی کنند.

سخن آخر
بیشتر بخوانید: آنفولانزا چند روز واگیر دارد؟
آنفلوانزای نوع B یکی از عفونت های ویروسی شایع در فصل های سرد است که معمولا با تب، سرفه، گلودرد، بدن درد و خستگی همراه می شود. اگرچه بیشتر افراد با استراحت و مراقبت مناسب بهبود می یابند، این بیماری در برخی افراد می تواند عوارض جدی ایجاد کند.
از آنجا که علائم آنفلوانزای نوع B با کرونا و سایر عفونت های تنفسی شباهت دارد، نمی توان تنها بر اساس نشانه ها تشخیص قطعی داد. واکسیناسیون سالانه، رعایت بهداشت و توجه به علائم هشدار می توانند به کاهش خطر ابتلا و عوارض کمک کنند. در صورت بروز علائم شدید یا قرار داشتن در گروه های پرخطر، پیگیری به موقع درمان اهمیت زیادی دارد.
منبع: سازمان بهداشت جهانی