روانپزشکی

اضطراب در سالمندان

اضطراب در سالمندان

قبل از بررسی اضطراب در سالمندان، لازم است، بدانید که احساس اضطراب یا عصبی بودن یک احساس رایج برای افراد در هر سنی و یک واکنش طبیعی به استرس است. احساس اضطراب می تواند به ما کمک کند مشکلات و موقعیت های عجیب و غریب را مدیریت کنیم و حتی از خطر جلوگیری کنیم. احساس اضطراب در مورد بیماری ها، تعاملات اجتماعی جدید و رویدادهای ترسناک طبیعی است. اما زمانی که فرد اغلب مضطرب است و اضطراب بسیار زیاد دارد و بر وظایف روزمره، زندگی اجتماعی و روابط تأثیر می گذارد، ممکن است یک بیماری باشد.

اضطراب یک بیماری شایع در میان سالمندان است که 10 تا 20 درصد از جمعیت سالمند را تحت تأثیر قرار می دهد، اگرچه اغلب تشخیص داده نمی شود. فوبیا – زمانی که فرد از چیزها، مکان ها یا رویدادهای خاصی می ترسد – معمول ترین نوع اضطراب است. در میان بزرگسالان، اضطراب شایع ترین مشکل سلامت روان برای زنان و دومین مشکل رایج در مردان پس از سوء مصرف مواد است. افراد سالمند مبتلا به اختلالات اضطرابی اغلب به دلایلی درمان نمی شوند. افراد سالمند اغلب علائم خود را تشخیص نمی دهند یا به رسمیت نمی شناسند. وقتی این کار را انجام می دهند، ممکن است تمایلی به بحث درباره احساسات خود با پزشکان خود نداشته باشند.

اضطراب چیست؟

اختلال اضطراب باعث ایجاد احساس نگرانی، دلهره یا ترس می شود که بیش از حد یا نامتناسب با مشکلات یا موقعیت هایی است که از آنها می ترسید. انواع مختلفی از اختلالات اضطرابی وجود دارد.

ترس های خاص

فوبیای خاص یک ترس شدید و غیرمنطقی از یک مکان، چیز یا رویداد است که در واقع تهدید کوچک یا بدون خطر است. برخی از فوبیاهای خاص رایج عبارتند از ارتفاع، پله برقی، تونل، رانندگی در بزرگراه، فضاهای بسته، پرواز و عنکبوت. آگورافوبیا ترس از مکان های عمومی، ترک خانه یا تنها ماندن است. فوبیایی که بیشتر در بین افراد سالمند شایع است شامل ترس از مرگ، فاجعه برای خانواده و اقدامات دندانپزشکی است. مواجهه یا فکر کردن به این موقعیت ها یا چیزها می تواند باعث اضطراب شدید یا حمله پانیک (درد قفسه سینه، تپش قلب، تنگی نفس، سرگیجه یا حالت تهوع) شود.

فوبیای اجتماعی

این وضعیت زمانی رخ می دهد که فرد در موقعیت های اجتماعی روزمره به شدت احساس اضطراب و خودآگاهی می کند. یک فرد سالمند ممکن است احساس ترس شدید، مداوم و مزمن از قضاوت شدن توسط دیگران و انجام کارهایی داشته باشد که باعث خجالت شود. برخی از افراد سالمند از فوبیای اجتماعی رنج می برند زیرا از اینکه نمی توانند نام ها را به خاطر بسپارند خجالت می کشند یا به دلیل بیماری از ظاهر خود خجالت می کشند. اختلال اضطراب، اجتماعی شدن و حفظ دوستان را دشوار می کند. برخی از مبتلایان به فوبیای اجتماعی می توانند در اطراف دیگران باشند، اما از قبل مضطرب هستند، در طول بودن با دیگران بسیار ناراحت هستند و پس از آن، نگران نحوه قضاوت آنها هستند. علائم فیزیکی می تواند شامل سرخ شدن، تعریق شدید، لرزش، حالت تهوع و مشکل در صحبت کردن باشد.

نوشته های مشابه

هم اکنون با مشاوران پزشکت مشاوره آنلاین بگیرید

اختلال اضطراب فراگیر

(GAD) افراد مبتلا به GAD از نگرانی های دائمی رنج می برند افراد مبتلا به GAD بیش از حد نگران مسائل بهداشتی، پول، مشکلات خانوادگی یا فاجعه احتمالی هستند. افراد مبتلا به GAD معمولا درک می کنند که بیش از حد لازم نگران هستند. افراد سالمند مبتلا به GAD در آرامش، خواب و تمرکز مشکل دارند و به راحتی از خواب می پرند. علائم شامل خستگی، درد قفسه سینه، سردرد، تنش عضلانی، درد عضلانی، مشکل در بلع، لرزش، انقباض، تحریک پذیری، تعریق، حالت تهوع، سبکی سر، نیاز به رفتن مکرر به دستشویی، احساس تنگی نفس و گرگرفتگی است.

اختلال استرس پس از سانحه (PTSD)

PTSD پس از یک رویداد آسیب زا ایجاد می شود که شامل آسیب فیزیکی یا تهدید به آسیب جسمی به فرد، یک عزیز یا حتی غریبه می شود. PTSD علاوه بر تجارب جنگ، می تواند ناشی از حوادث آسیب زا، مانند سرقت، تجاوز جنسی، سوء استفاده، تصادفات رانندگی، یا بلایای طبیعی مانند سیل یا زلزله باشد. علائم ممکن است ماه ها یا سال ها پس از رویداد ظاهر شوند. برخی از افراد سالمند ممکن است 30 سال یا بیشتر پس از یک رویداد به دلیل احساس درماندگی، به دلیل ناتوانی جدید (به عنوان مثال، نشستن روی صندلی چرخدار) یا محرک های خاصی که خاطرات قدیمی را زنده می کند (مثلاً پوشش خبری جنگ های فعلی) یک ضربه را دوباره تجربه کنند.

یک فرد مبتلا به PTSD ممکن است به راحتی مبهوت شود، از نظر عاطفی نسبت به افرادی که زمانی با آنها صمیمی بوده اند بی حس شود، در احساس محبت مشکل داشته باشد و علاقه خود را نسبت به چیزهایی که زمانی از آنها لذت می برد از دست بدهد. کسانی که از PTSD رنج می برند ممکن است تحریک پذیر، پرخاشگر یا خشن باشند. یک فرد مبتلا به PTSD می تواند فلاش بک هایی را تجربه کند، که در آن افکار واضح تروما در طول روز یا در کابوس در هنگام خواب رخ می دهد. در طول یک فلاش بک، ممکن است فرد باور کند که رویداد آسیب زا دوباره اتفاق می افتد.

اختلال وسواس (OCD)

در حالی که OCD در میان سالمندان رایج نیست، برخی از افراد سالمند از افکار مداوم و ناراحت کننده ای رنج می برند که با انجام برخی مراسم خاص، مانند چک کردن مکرر اشیاء، لمس کردن اشیا به ترتیب خاص، یا شمردن چیزها، آنها را کنترل می کنند. برخی از ترس های رایج عبارتند از خشونت و آسیب احتمالی به عزیزان. برخی از مبتلایان به OCD با نظم و تقارن مشغول هستند. دیگر مبتلایان اقلام غیر ضروری را انباشته یا احتکار می کنند.

اختلال پانیک

مبتلایان به اختلال پانیک حملات ناگهانی وحشت دارند و معمولاً تپش قلب، درد قفسه سینه، عرق کردن، ضعف، غش، سرگیجه یا حالت تهوع دارند. حملات پانیک می تواند در هر زمانی حتی در هنگام خواب رخ دهد. حمله معمولاً در عرض 10 دقیقه به اوج خود می رسد، اما برخی از علائم ممکن است بسیار طولانی تر ادامه داشته باشند. اختلال هراس در میان افراد سالمند شایع نیست، با این حال، یک فرد سالمند مبتلا به این اختلال ممکن است از تنها ماندن خودداری کند. یک فرد سالمند که حمله پانیک را تجربه می کند ممکن است فکر کند که دچار حمله قلبی یا سکته مغزی شده است.

چرا یک فرد سالمند باید نگران اضطراب باشد؟

برای افراد سالمند، افسردگی اغلب همراه با اضطراب است و هر دو می توانند ناتوان کننده باشند و سلامت کلی و کیفیت زندگی را کاهش دهند. مهم است که علائم اضطراب و افسردگی را بدانید و در مورد هر گونه نگرانی با پزشک صحبت کنید. اضطراب نیز به شدت با حافظه مرتبط است. اضطراب می تواند با حافظه تداخل داشته باشد و اضطراب قابل توجه می تواند بر فراموشی یا بازگشت قبل از یک رویداد آسیب زا اثر بگذارد.

چه چیزی منجر به اختلال اضطرابی می شود؟

اضطراب در سالمندان | پزشکت

  • استرس یا ضربه شدید
  • سوگ و اندوه پیچیده یا مزمن
  • سایر بیماری های پزشکی یا روانی
  • سابقه خانوادگی اختلالات اضطرابی
  • کافئین، داروها (نسخه ای، بدون نسخه و غیرقانونی)
  • اختلالات نورودژنراتیو (مانند آلزایمر یا سایر زوال عقل)

استرس ها و تغییراتی که گاهی با افزایش سن همراه می شوند – سلامت ضعیف، مشکلات حافظه و از دست دادن – می توانند باعث اختلال اضطراب شوند. ترس های رایج در مورد پیری می تواند منجر به اضطراب شود. بسیاری از سالمندان از زمین خوردن، ناتوانی در پرداخت هزینه های زندگی و دارو، قربانی شدن، وابسته شدن به دیگران، تنها ماندن و مرگ می ترسند. سالمندان و خانواده‌هایشان باید بدانند که تغییرات سلامتی نیز می‌تواند باعث اضطراب شود.

اختلالات اضطرابی معمولاً همراه با سایر بیماری های جسمی یا روانی، از جمله سوء مصرف الکل یا مواد، رخ می دهد که ممکن است علائم را پنهان کند یا آنها را بدتر کند. همچنین توجه به این نکته مهم است که بسیاری از سالمندانی که با اضطراب زندگی می کنند، در جوانی از یک اختلال اضطرابی (احتمالاً تشخیص داده نشده و درمان نشده) رنج می برند. یک رویداد استرس زا، مانند مرگ یکی از عزیزان، می تواند باعث اضطراب خفیف و مختصر شود، اما اضطرابی که حداقل شش ماه طول بکشد، اگر درمان نشود، می تواند بدتر شود.

علائم اختلال اضطرابی

  • خواب بد
  • افسردگی
  • نگرانی یا ترس بیش از حد
  • بیش از حد نگران ایمنی است.
  • دوری از موقعیت های اجتماعی
  • تنش عضلانی، احساس ضعف و لرزش
  • ضربان قلب، تنفس کم عمق، لرزش، حالت تهوع، تعریق
  • خوددرمانی با الکل یا سایر داروهای مضعف سیستم عصبی مرکزی
  • امتناع از انجام فعالیت های روتین یا مشغول شدن بیش از حد به کارهای روزمره

افسردگی و اضطراب

در افراد، اضطراب و افسردگی اغلب با هم بروز می کنند. برای افراد سالمند مهم است که در صورت مشاهده علائم هر یک به پزشک خود اطلاع دهند. علائم افسردگی معمولاً بیش از دو هفته طول می کشد:

  • دردهای جسمی
  • تغییر میل جنسی
  • کمبود انرژی یا انگیزه
  • احساس بی ارزشی یا گناه
  • از دست دادن علاقه یا لذت
  • افکار مکرر مرگ یا خودکشی
  • تحریک پذیری و عدم تحمل
  • مشکلات تمرکز یا تصمیم گیری
  • بی قراری قابل توجه یا حرکت آهسته
  • تغییر در اشتها (کاهش یا افزایش وزن)
  • خواب آشفته (خوابیدن بیش از حد یا خیلی کم)

سالمندانی که فکر می کنند ممکن است از اضطراب رنج ببرند، باید نگرانی های خود را با پزشکان خود در میان بگذارند. یک پزشک می تواند به تعیین اینکه آیا علائم ناشی از یک اختلال اضطرابی، یک وضعیت پزشکی یا هر دو است کمک می کند. اگر پزشک یک اختلال اضطرابی را تشخیص دهد، قدم بعدی مراجعه به یک متخصص مغز و اعصاب است. بیمار و متخصص باید به عنوان یک تیم برای ایجاد برنامه ای برای درمان اختلال اضطراب کار کنند.

گزینه های مداوا کدام هستند؟

اضطراب در سالمندان | پزشکت

درمان می‌تواند شامل دارو، درمان، کاهش استرس، مهارت‌های مقابله با خانواده یا سایر حمایت‌های اجتماعی باشد. متخصص اعصاب می‌تواند تعیین کند که بیمار چه نوع اختلال یا ترکیبی از اختلالات دارد و آیا شرایط دیگری مانند غم و اندوه، افسردگی، سوء مصرف مواد یا زوال عقل وجود دارد یا خیر.

کسانی که قبلاً برای اختلال اضطرابی تحت درمان قرار گرفته اند، باید به پزشک خود در مورد درمان قبلی اطلاع دهند. اگر دارو دریافت کردند، باید موارد مصرف، دوز، عوارض جانبی و مفید بودن درمان را مشخص کنند. اگر بیمار در جلسات درمانی شرکت کرد، باید نوع، تعداد جلسات و مفید بودن آن را توضیح دهد. گاهی اوقات افراد باید چندین روش درمانی مختلف یا ترکیبی از درمان ها را امتحان کنند تا اینکه بهترین درمان را پیدا کنند.

دارو

مصرف آنها، اختلالات اضطرابی را درمان نمی کند، اما در زمانی که فرد درمان می شود، فرد را تحت کنترل نگه می دارد. داروها باید توسط پزشکان، اغلب روان‌پزشکان که می‌توانند درمان را ارائه دهند یا به‌عنوان تیمی با روان‌شناسان، مددکاران اجتماعی یا مشاورانی که درمان را ارائه می‌کنند، تجویز کنند. داروهای اصلی مورد استفاده برای اختلالات اضطرابی، داروهای ضد افسردگی، داروهای ضد اضطراب و مسدودکننده های بتا هستند که برخی از علائم فیزیکی را کنترل می کنند.

داروهای ضد افسردگی در سالمندان

این دارو  ها معمولاً برای اکثر اختلالات اضطرابی تجویز می شوند. آنها با تغییر شیمی مغز کار می کنند. از آنجایی که علائم معمولاً پس از 4 تا 6 هفته از مصرف داروهای ضد افسردگی شروع به محو شدن می‌کنند، مهم است که مصرف آن ها مدتی طول بکشد تا اثر کنند. داروهای ضد افسردگی شامل مهارکننده های انتخابی بازجذب سروتونین (SSRIs)، مهارکننده های بازجذب سروتونین و نوراپی نفرین (SNRIs)، سه حلقه ای ها و مهارکننده های مونوآمین اکسیداز (MAOIs) هستند.

داروهای ضد اضطراب در سالمندان

اینها گاهی اوقات زمانی که به یک داروی سریع الاثر و یا کوتاه مدت نیاز است، تجویز می شود. بوسپیرون یک داروی ضد اضطراب است که نشان داده شده است برای افراد سالمند موثر است. بنزودیازپین ها، یکی دیگر از داروهای ضد اضطراب موثر هستند، اما به دلیل خطر اختلال حافظه، بی ثباتی و زمین خوردن، باید با دقت برای افراد سالمند تجویز شوند. هنگام استفاده از آنها، بنزودیازپین ها معمولاً برای دوره های زمانی کوتاه تجویز می شوند. برخی از افراد اگر به‌جای کاهش ناگهانی مصرف آن‌ها را قطع کنند، علائم ترک را تجربه می‌کنند. زمانی که بنزودیازپین ها به طور منظم برای مدت طولانی مصرف شوند، می توانند اعتیاد آور باشند، اما معمولا اینطور نیستند.

بتا بلوکرها

این دارو ها می توانند با جلوگیری از علائم فیزیکی که همراه با برخی اختلالات اضطرابی هستند، به تسکین اضطراب کمک کنند.

برخی از داروها تنها در صورت مصرف منظم موثر هستند. در مورد اثرات (به عنوان مثال، از چه زمانی باید شروع به کمک کند و به چه روشی) و عوارض جانبی آن بیاموزید. در مورد هر داروی دیگری (چه با نسخه و چه بدون نسخه)، مکمل های گیاهی یا درمان های جایگزین که مصرف می کنید به پزشک خود اطلاع دهید. دریابید که چه زمانی و چگونه باید دارو را قطع کرد. برخی از آنها را نمی توان به طور ناگهانی قطع کرد و باید تحت نظر پزشک کاهش یابد.

روان درمانی

اضطراب در سالمندان | پزشکت

درمان یا روان درمانی شامل صحبت با یک متخصص روانی آموزش دیده، مانند روانپزشک، روانشناس، مددکار اجتماعی یا مشاور است تا کشف کند که چه چیزی باعث اختلال اضطراب شده و چگونه با علائم آن مقابله کند. در درمان شناختی-رفتاری، درمانگران به افراد کمک می‌کنند تا الگوهای تفکری را که به ترس‌هایشان کمک می‌کند و روش‌های واکنش آنها به موقعیت‌های اضطراب‌آور را تغییر دهند.

یک درمانگر می تواند مهارت های جدید مقابله و آرامش را آموزش دهد و به حل مشکلاتی که باعث اضطراب می شود کمک کند. هنگامی که یک بیمار آماده رویارویی با ترس های خود است، یک درمانگر می تواند تکنیک های مواجهه را آموزش دهد تا بیمار را نسبت به موقعیت هایی که باعث ایجاد احساسات اضطرابی می شود حساسیت زدایی کند. درمانگران همچنین تنفس عمیق و سایر تکنیک های آرام سازی را برای تسکین اضطراب آموزش می دهند. رفتار درمانی درمان کوتاه مدت 12 جلسه یا کمتر است.

برخی از افراد سالمند ممکن است به دنبال درمان نباشند زیرا در بیشتر عمر خود علائم اضطراب را تجربه کرده اند و معتقدند که این احساسات طبیعی است. هم بیماران و هم پزشکان ممکن است تشخیص اضطراب را به دلیل سایر بیماری و مصرف داروهای تجویزی یا موقعیت های خاصی که بیمار با آن کنار می آید از دست بدهند. به عنوان مثال، اضطرابی که یک بیمار اخیراً بیوه شده ممکن است بیشتر از سوگواری عادی باشد. اندوه پیچیده یا مزمن اغلب با اضطراب مداوم همراه است و همسران عزادار ممکن است از یادآوری متوفی اجتناب کنند. اضطراب درمان نشده می تواند منجر به اختلال شناختی، ناتوانی، سلامت جسمانی ضعیف و کیفیت پایین زندگی شود. خوشبختانه، اضطراب با داروهای تجویزی قابل درمان است.

منبع:

https://www.aagponline.org/index.php?src=gendocs&ref=anxiety

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

همچنین ببینید
بستن
دکمه بازگشت به بالا