دستگاه تنفس مصنوعی و نقش آن در کرونا

دستگاه تنفس مصنوعی و نقش آن در کرونا

ونتیلاتور دستگاهی است که از فرآیند تنفس پشتیبانی می کند یا آن را بر عهده می گیرد و هوا را به ریه ها پمپ می کند. افرادی که در بخش مراقبت های ویژه (ICU) بستری هستند شامل افرادی که علائم شدید COVID-19 دارند، ممکن است به حمایت دستگاه تنفسی نیاز داشته باشند. قبل از اینکه COVID-19 همه گیر شود، نیاز به تهویه یکی از شایع ترین دلایلی بود که افراد تحت مراقبت های ویژه ICU قرار می گرفتند. از آن زمان، تقاضا برای دستگاه های تنفسی افزایش یافته است. در این مقاله، ما به بررسی دستگاه تنفس مصنوعی و نقش آن در کرونا، دلایل نیاز افراد به آنها، انواع مختلف و روند بهبودی می پردازیم.

نحوه فعالیت ونتیلاتورها

ونتیلاتور دستگاهی است که با پمپاژ هوا به داخل ریه ها، روند تنفس را پشتیبانی یا بازسازی می کند.گاهی اوقات، مردم از آن به عنوان دستگاه هواکش یا دستگاه تنفس یاد می کنند. در صورتی که شخص به تنهایی قادر به تنفس کافی نباشد، پزشکان از دستگاه تنفس استفاده می کنند. دلیل استفاده از دستگاه ونتیلاتور ممکن است این باشد که آنها تحت بیهوشی عمومی هستند یا بیماری دارند که بر تنفس آنها تأثیر می گذارد. انواع مختلفی از ونتیلاتور وجود دارد و هر کدام سطوح متفاوتی از پشتیبانی را ارائه می دهند. نوع استفاده پزشک به شرایط فرد بستگی دارد. ونتیلاتورها نقش مهمی در نجات جان افراد بیمارستان و آمبولانس ایفا می کنند. افرادی که به تهویه طولانی مدت نیاز دارند نیز می توانند از آنها در خانه استفاده کنند.

چه کسی به دستگاه تنفس نیاز دارد؟

دستگاه تنفس مصنوعی و نقش آن در کرونا | پزشکت

Ventilators can be a temporary bridge to recovery — many patients in critical care who need them for help breathing get better.

اگر افراد دچار نارسایی تنفسی می شوند، به تهویه نیاز دارند. هنگامی که این اتفاق می افتد، فرد نمی تواند اکسیژن کافی دریافت کند و ممکن است نتواند دی اکسید کربن را نیز به خوبی دفع کند. این می تواند یک وضعیت تهدید کننده زندگی باشد.

هم اکنون با مشاوران پزشکت مشاوره آنلاین بگیرید

آسیب ها و شرایط زیادی وجود دارد که می تواند باعث نارسایی تنفسی شود، شامل:
  • آسیب سر
  • سکته
  • بیماری ریوی
  • آسیب نخاعی
  • فلج اطفال
  • ایست قلبی ناگهانی
  • سندرم پریشانی تنفسی نوزادان
  • سندرم پریشانی حاد تنفسی (ARDS)
  • پنومونی
  • سپسیس

برخی از افراد مبتلا به COVID-19 در تنفس شدید دچار مشکل می شوند یا دچار ARDS می شوند. با این حال، این مورد فقط در افرادی که به شدت بیمار می شوند رخ می دهد، که حدود 5 درصد از تمام موارد تایید شده COVID-19 را شامل می شود. علاوه بر این، پزشکان همچنین برای افرادی که تحت عمل جراحی قرار می گیرند از دستگاه تنفس استفاده می کنند که به دلیل بیهوشی نمی توانند به تنهایی تنفس کنند.

انواع ونتیلاتور

روش های مختلفی وجود دارد که می تواند از فرد برای حمایت از دستگاه تنفس استفاده شود. این شامل:

  • دستگاه های تنفس ماسک صورت
  • ونتیلاتورهای مکانیکی
  • کیسه های احیا دستی
  • دستگاه های تنفسی تراکئوستومی

ونتیلاتورهای ماسک صورت غیر تهاجمی هستند، در حالی که ونتیلاتورهای مکانیکی و تراکئوستومی تهاجمی هستند و از طریق لوله هایی که پزشک از طریق سوراخی در گردن که به نای منتهی می شود، وارد می کنند. متخصصان مراقبت های بهداشتی به این عمل، لوله گذاری می گویند.برای برخی، یک ماسک صورت برای تثبیت وضعیت آنها کافی است. افرادی که از نظر جسمی برای تنفس مستقل مشکل دارند ممکن است به تهویه مکانیکی نیاز داشته باشند. در زیر، هر نوع دستگاه تنفس مصنوعی و نحوه عملکرد آنها را بررسی می کنیم.

دستگاه تنفس ماسک صورت

دستگاه تنفس مصنوعی و نقش آن در کرونا | پزشکت

دستگاه تنفس ماسک صورت یک روش غیر تهاجمی برای حمایت از سطح تنفس و اکسیژن فرد است. برای استفاده از ماسک، فرد ماسک می زند که روی بینی و دهان قرار می گیرد در حالی که هوا در مجاری تنفسی و ریه های او حرکت می کند. افرادی که مبتلا به COVID-19 هستند ممکن است در صورت مشکل در تنفس یا سطح اکسیژن کافی از ماسک صورت استفاده نکنند. فشار مداوم مثبت راه های هوایی (CPAP) و فشار مثبت دو سطح راه های هوایی (BiPAP) نیز از طریق ماسک صورت عمل می کنند.

مردم اغلب از این داروها برای بیماریهای مزمن مانند بیماری مزمن انسدادی ریه استفاده می کنند، اما برخی پزشکان از آن برای افراد مبتلا به کووید -19 استفاده می کنند. درمان PAP علاوه بر حمایت از سطح اکسیژن، می تواند به دفع سطوح دی اکسید کربن نیز کمک کند. اینکه آیا پزشک تصمیم به استفاده از CPAP یا BiPAP می گیرد بستگی به شرایط زمینه ای فرد دارد.

دستگاه تنفس مکانیکی

دستگاه های تنفس مکانیکی دستگاه هایی هستند که فرایند تنفس را به طور کامل بر عهده می گیرند. پزشکان از این موارد زمانی استفاده می کنند که فرد نمی تواند به تنهایی نفس بکشد. ونتیلاتورهای مکانیکی از طریق لوله ای در گلو فرد کار می کنند و هوا را به ریه ها پمپ می کنند و دی اکسید کربن را به خارج منتقل می کنند. بسته به کنترل هایی که پزشک یا درمانگر تنفسی انجام می دهد، یک دستگاه ونتیلاتور فشار، رطوبت، حجم و دمای هوا را تنظیم می کند. این به متخصصان مراقبت های بهداشتی اجازه می دهد تا سطح تنفس و اکسیژن فرد را کنترل کنند. افراد مبتلا به COVID-19 در صورت بیماری شدید ممکن است به دستگاه تنفس مکانیکی نیاز داشته باشند.

کیسه های احیاء دستی

دستگاه تنفس مصنوعی و نقش آن در کرونا | پزشکت

کیسه های احیاء دستی قطعاتی از تجهیزات هستند که به افراد اجازه می دهند جریان هوا در دستگاه تنفس خود را با دست خود کنترل کنند. این دستگاه ها شامل یک کیسه خالی یا “بادکنک” هستند که فرد آن را فشار می دهد تا هوا را به ریه ها پمپ کند. فرد می تواند یکی از این دستگاه ها را به دستگاه ونتیلاتور ماسک صورت وصل کند، یا اگر لوله گذاری شده اند، پزشک می تواند آن را به لوله ای که در گلو قرار دارد وصل کند.

اگر فردی که از دستگاه تنفس مصنوعی استفاده می کند نیاز به قطع استفاده از آن داشته باشد، می تواند به عنوان یک راه حل موقت مفید باشد. به عنوان مثال، در صورت قطع برق، فرد می تواند از کیسه احیاء دستی استفاده کند در حالی که منتظر است تا برق دوباره وصل شود.

دستگاه تنفس تراکئوستومی

افرادی که تحت تراکئوستومی قرار گرفته اند به دستگاه تنفسی نیاز دارند. تراکئوستومی روشی است که در آن پزشک دهانه ای را در نای ایجاد می کند و لوله ای را وارد می کند که به جریان هوا اجازه ورود و خروج می دهد. این باعث می شود که فرد بدون استفاده از بینی یا دهان خود نفس بکشد. افرادی که تحت تراکئوستومی قرار گرفته اند نیز می توانند از طریق این دهانه از دستگاه ونتیلاتور پشتیبانی کنند.

به جای قرار دادن یک دستگاه تنفس مصنوعی از طریق دهان، پزشکان آن را مستقیماً در نای قرار می دهند. در صورت نیاز به تهویه مکانیکی برای مدت طولانی و نیاز به زمان بیشتر برای توانبخشی، افراد ممکن است به تراکئوستومی نیاز داشته باشند. برخی دیگر در صورت داشتن شرایطی مانند بیماری مزمن ریوی یا اختلال عصبی عضلانی که ماهیچه های تنفسی را ضعیف می کند، ممکن است به تراکئوستومی در دراز مدت نیاز داشته باشند. برخی از افراد می توانند تراکئوستومی خود را در خانه مدیریت کنند.

خطرات استفاده از ونتیلاتور

مانند بسیاری از روشهای پزشکی، تهویه شامل برخی خطرات، به ویژه تهویه مکانیکی است. هرچه مدت طولانی تری فرد به تهویه مکانیکی احتیاج داشته باشد، خطرات آن بیشتر است. عوارض احتمالی استفاده از ونتیلاتور عبارتند از:

  • آتلکتازی، که زمانی رخ می دهد که ریه ها به طور کامل گسترش نمی یابند و میزان اکسیژن وارد شده به جریان خون را کاهش می دهد
  • آسپیراسیون، و یا تنفس اشیاء و یا مایعات مانند بزاق، به راه های هوایی
  • آسیب ریه، که می تواند ناشی از فشار هوا یا سطح بالای اکسیژن باشد.
  • ادم ریوی، زمانی ایجاد می شود که مایع در داخل کیسه های هوا در ریه ها جمع شود.
  • پنوموتوراکس، زمانی رخ می دهد که هوا از ریه ها به فضای خارج از آنها نشت می کند، باعث درد، تنگی نفس و – در برخی موارد – فروپاشی کامل ریه می شود.
  • عفونت، که می تواند شامل عفونت سینوسی باشد.
  • انسداد راه هوایی
  • آسیب تارهای صوتی طولانی مدت در نتیجه لوله گذاری
  • لخته شدن خون یا زخم بستر در نتیجه دراز کشیدن در یک موقعیت برای مدت طولانی
  • ضعف عضلانی، اگر فرد به مدت طولانی در دستگاه تنفس مصنوعی بماند.
  • هذیان، که می تواند منجر به ضربه روانی یا اختلال استرس پس از سانحه شود.

پیشگیری از بروز عوارض دستگاه تنفسی

کارکنان مراقبت های بهداشتی که افراد مبتلا به COVID-19 را درمان می کنند، در معرض خطر بیشتری هستند که در طول لوله گذاری با ویروس SARS-CoV-2، که باعث ایجاد این بیماری می شود، در تماس باشند. پزشکان و پرستاران می توانند اقداماتی را برای کاهش احتمال این عوارض انجام دهند. مراحل شامل:

  • نظارت دقیق بر افرادی که در دستگاه های تنفسی هستند برای بررسی علائم و عوارض
  • تنظیم فشار هوا و سطح اکسیژن برای مطابقت با سطح طبیعی بیمار
  • استفاده از تجهیزات حفاظتی شخصی برای محافظت در برابر ویروس ها و جلوگیری از سرایت آنها به دیگران
  • درمان عفونت های باکتریایی با آنتی بیوتیک
  • اطمینان از توانبخشی جسمی و ریوی بیماران پس از خروج از ICU

جدا شدن از دستگاه تنفس

دستگاه تنفس مصنوعی و نقش آن در کرونا | پزشکت

هنگامی که به نظر می رسد فردی آماده خروج از دستگاه تنفس مکانیکی است، پزشکان ابتدا باید اطمینان حاصل کنند که فرد می تواند به طور مستقل نفس بکشد. آنها این کار را از طریق از جدا کردن دستگاه تنفس

انجام می دهند، که شامل برداشتن تدریجی حمایت تنفسی است. هنگامی که سطح حمایت به اندازه کافی پایین باشد، پزشک آزمایش تنفس خود به خود را امتحان می کند، که تعیین می کند آیا فرد می تواند با حمایت کم یا بدون پشتیبانی نفس بکشد. در صورت موفقیت آمیز بودن آزمایش، پزشک لوله تنفسی را برمی دارد. افرادی که برای مدت کوتاهی از دستگاه های تنفسی استفاده می کنند، می توانند در اولین باری که پزشکان دستگاه تنفس را جدا می کنند، تنهایی تنفس کنند.

در این موارد، پزشکان ممکن است بلافاصله دستگاه ونتیلاتور را قطع کنند. با این حال، دیگران نیاز به شیرگیری تدریجی دارند. این امر به ویژه در صورتی که شخصی برای مدت طولانی از دستگاه ونتیلاتور استفاده کند، صادق است، زیرا ماهیچه هایی که معمولاً برای تنفس استفاده می کنند ممکن است در حین استفاده منظم ضعیف شده باشند. پس از خروج از ونتیلاتور، فرد ممکن است متوجه شود که گلو خشک و ناراحت کننده است یا صدای او تا حدی خشن است.این طبیعی است و اغلب با گذشت زمان بهبود می یابد. با این حال، اگر فردی بعد از جدا شدن از دستگاه تنفس دچار مشکل تنفسی شود یا دچار گرفتگی صدا شود، باید به پزشک مراجعه کند.

سخن آخر

ونتیلاتورها دستگاه هایی هستند که در صورت بروز نارسایی تنفسی از تنفس فرد پشتیبانی می کنند. انواع مختلفی از ونتیلاتورها از جمله غیر تهاجمی و تهاجمی وجود دارد که درجات متفاوتی از پشتیبانی را ارائه می دهند. تقاضا برای دستگاه های تنفسی به دلیل COVID-19 افزایش یافته است. بهبودی پس از ونتیلاتور ممکن است زمان ببرد. بیماریهای جدی می تواند سلامت جسمی و روانی را تحت تأثیر قرار دهد. افرادی که علائم مداوم را پس از قطع تغذیه با دستگاه تنفس مصنوعی تجربه می کنند، باید از پزشک راهنمایی بخواهند.

منبع:

https://www.medicalnewstoday.com/articles/what-is-a-ventilator

منبع :

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

ارتباط تلفنی با پزشک متخصص اینجا کلیک کنید
+ +