کاهش شنوایی در نوزادان

کاهش شنوایی در نوزادان قبل از رشد مهارت های گفتاری و زبانی و قبل از باز شدن زبان ایجاد می شود که ممکن است بر رشد مراکز شنوایی مغز تأثیر منفی بگذارد. کاهش شنوایی، ناشنوایی یا اختلال شنوایی به از دست دادن کامل یا جزئی توانایی شنیدن صدا در یک گوش یا هر دو گوش گفته می شود.

برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد دلایل، انواع، علائم، تشخیص، درمان، پیشگیری و نتایج کاهش شنوایی در نوزادان، این مقاله را بخوانید.

علل کاهش شنوایی در نوزادان

برخی از نوزادان ممکن است از بدو تولد دچار کم شنوایی (ناشنوایی مادرزادی) شوند، در حالی که برخی از آنها ممکن است در دوران نوزادی شنوایی خود را از دست دهند.

مشکلات گوش خارجی و میانی باعث کاهش شنوایی می شود. این مشکلات از انتقال صدا به گوش داخلی جلوگیری می کند. مشکلات خارجی و گوش میانی که ممکن است منجر به کاهش شنوایی در نوزادان شوند، عبارتند از:

هم اکنون با مشاوران پزشکت مشاوره آنلاین بگیرید

  • تجمع موم گوش
  • جای زخم در لاله گوش
  • تجمع مایعات در پشت لاله گوش
  • اشیاء خارجی در مجرای گوش
  • آسیب دیدگی یا پارگی لاله گوش
  • نقص های مادرزادی در ساختارهای گوش

برخی از نوزادان به دلیل مشکلات گوش داخلی ممکن است دچار کم شنوایی شوند. آسیب به انتهای عصب گوش داخلی می تواند علت کم شنوایی باشد. این می تواند به دلیل موارد زیر باشد:

  • تومور
  • اختلالات ژنتیکی
  • ساختار گوش داخلی غیر طبیعی
  • عفونت های مادرزادی مانند توکسوپلاسموز، تبخال یا سرخک
  • قرار گرفتن در معرض برخی از داروها یا مواد سمی در زندگی داخل رحمی یا نوزادی
  • عفونت های مغزی، مانند مننژیت، آنسفالیت یا عفونت سرخک که به عملکرد شنوایی مغز آسیب می رساند.

سابقه خانوادگی اختلال شنوایی و وزن کم هنگام تولد می تواند خطر کاهش شنوایی را در بسیاری از نوزادان افزایش دهد.

انواع کاهش شنوایی

کاهش شنوایی در نوزادان | پزشکت

کاهش شنوایی می تواند از انواع زیر باشد:

  • کاهش شنوایی رسانا در جایی که چیزی در گوش خارجی یا گوش میانی مانع از عبور صدا به گوش داخلی شود. برخی از دلایل کاهش شنوایی رسانا را می توان با جراحی و داروها برطرف کرد.
  • کاهش شنوایی حسی – عصبی به دلیل وجود مشکل در گوش داخلی یا عصب شنوایی رخ می دهد.
  • کاهش شنوایی ترکیبی که ترکیبی از کم شنوایی رسانا و کم شنوایی حسی-عصبی است.

اختلالات طیف نوروپاتی شنوایی ممکن است باعث کاهش شنوایی در اثر آسیب به عصب شنوایی یا گوش داخلی شود و منجر به عدم موفقیت در تکانه های مربوط به صدا به مغز شود. در چنین مواردی، حتی اگر صدا به طور معمول در گوش هدایت شود، مغز قادر به درک آن نیست.

کاهش شنوایی بر اساس درجه کم شنوایی به روش های زیر طبقه بندی می شود:
  • کم شنوایی ملایم. هنگامی که کسی می تواند برخی از صداها را بشنود. اما در شنیدن صداهای نرم یا کم مشکل است
  • کاهش شنوایی متوسط. زمانی است که فرد نمی تواند صدای طبیعی فرد دیگری را بشنود، اما صداهای بلند را می شنود.
  • کاهش شنوایی شدید. هنگامی است که فردی فقط برخی صداهای بلند را می شنود و قادر به شنیدن سطح صداهای طبیعی نیست.
  • کاهش شنوایی عمیق. در آن فرد هیچ صدایی از گفتار را نمی شنود و ممکن است فقط صداهای بسیار بلند را بشنود.

میزان کاهش شنوایی به میزان صدا (دسی بل) که فرد می تواند بشنود بستگی دارد. سطح صدای 10 تا 15 دسی بل در شنوایی طبیعی شنیده می شود. سطح صدا که در هر درجه از کاهش شنوایی قابل شنیدن است در جدول زیر ذکر شده است:

درجه کاهش شنوایی محدوده کاهش شنوایی (دسی بل HL)
کمی 16 – 25
خفیف 26 – 40
در حد متوسط 41 – 55
متوسط ​​شدید 56 – 70
شدید 71 – 90
عمیق 91 و بالاتر
بسته به شروع و ویژگی های بالینی، کاهش شنوایی را می توان به روش های زیر توصیف کرد :
  • کاهش شنوایی یک طرفه یا دو طرفه: کاهش شنوایی یک گوش (یک طرفه) یا هر دو گوش (دو طرفه) را تحت تأثیر قرار می دهد
  • کم شنوایی پیشرونده یا ناگهانی: کم شنوایی ناگهانی شروع آن سریع است، در حالی که کم شنوایی پیشرونده ممکن است با گذشت زمان اتفاق بیفتد.
  • کاهش شنوایی قبل از زبان یا بعد از زبان: کاهش شنوایی قبل از یادگیری کودک برای صحبت کردن، کاهش شنوایی قبل از زبان است و پس از یادگیری صحبت به عنوان کم شنوایی بعد از زبان شناخته می شود.
  • کم شنوایی نوسان دهنده یا پایدار: کم شنوایی با گذشت زمان در کاهش شنوایی پایدار ثابت می ماند و ممکن است در نوسان افت شنوایی بهتر یا بدتر شود.
  • کم شنوایی مادرزادی، اکتسابی یا تأخیری: کاهش شنوایی موجود در بدو تولد را کم شنوایی مادرزادی می نامند و اگر بعداً اتفاق بیفتد، آن را کم شنوایی اکتسابی یا تأخیری می نامند.
  • کاهش شنوایی متقارن یا نامتقارن: کاهش شنوایی مشابه در هر دو گوش را کاهش شنوایی متقارن می نامند. اگر در هر دو گوش میزان متفاوتی از کاهش شنوایی وجود داشته باشد، به آن کاهش شنوایی نامتقارن می گویند.

پزشکان ممکن است انواع، درجه، شروع و تظاهرات بالینی کاهش شنوایی را برای نامیدن کم شنوایی در کودک شما ترکیب کنند. این اصطلاحات ممکن است به درک نوع و علت کاهش شنوایی در کودک کمک کند.

علائم کاهش شنوایی در نوزادان

کاهش شنوایی در نوزادان | پزشکت

علائم و نشانه های زیر ممکن است کاهش شنوایی در نوزادان را نشان دهد:

  • نمی تواند دستورات اساسی را دنبال کرد.
  • وقتی با نوزادان بلند صحبت می کنید هیچ عکس العملی را نشان نمی دهد.
  • ممکن است به نقاط عطف گفتاری مانند گفتن تک کلمات در 15 ماه و جملات دو کلمه در دو سالگی نرسد.
  • نوزاد تازه متولد شده فاقد رفلکس مورو است. یعنی نوزاد با صدای بلند وحشت زده نمی شود.

در بسیاری از کودکان حتی اگر کم شنوایی مادرزادی داشته باشند، کم شنوایی در سنین مدرسه تشخیص داده می شود. بنابراین توجه به علائم کاهش شنوایی در سنین پایین می تواند مفید باشد زیرا در بسیاری از موارد نوزادان پس از ترمیم می توانند مهارت های گفتاری و زبانی خود را با سرعت طبیعی رشد دهند.

تشخیص کم شنوایی در نوزادان

کاهش شنوایی در نوزادان | پزشکت

پزشکان ممکن است با استفاده از اتوسکوپ به گوش کودک نگاه کنند تا ناهنجاری ها، موم یا اجسام خارجی که باعث کاهش شنوایی می شوند را تشخیص دهند. آزمایشات زیر برای تعیین وجود کم شنوایی در نوزادان انجام می شود:

  • آزمون پاسخ ساقه مغز شنوایی (ABR) با استفاده از الکترودها برای بررسی پاسخ عصب شنوایی به اصوات انجام می شود.
  • آزمایش انتشار اتوآکوستیک (OAE) با قرار دادن میکروفن در گوش نوزادان برای ارزیابی وجود صدا انجام می شود. در صورت عدم وجود اکو صدا در کانال گوش، کاهش شنوایی قابل تشخیص است.
  • شنوایی سنجی پاسخ بینایی یا شنوایی سنجی بازی با توجه به پاسخ نوزاد به صدا از طریق بازی، می تواند به ارزیابی کاهش شنوایی در نوزادان بزرگتر کمک کند.

درمان کاهش شنوایی در نوزادان

درمان ممکن است از شش ماهگی شروع شود. زیرا این امر می تواند به کودک در رشد مهارت های گفتاری و زبانی با سرعت طبیعی کمک کند. پزشک می تواند بسته به علت کاهش شنوایی و وضعیت سلامتی عمومی، هر یک از گزینه های درمانی را توصیه کند:

  • برداشتن تومورها
  • داروهایی برای درمان عفونت ها
  • اصلاح جراحی ناهنجاری های ساختاری
  • قرار دادن لوله گوش در نوزادان مبتلا به عفونت های مکرر گوش
  • کاشت حلزون گوش برای کاهش شنوایی حسی-عصبی عمیق

گفتار درمانی می تواند مهارت های ارتباطی کودک را تحت تأثیر کم شنوایی بهبود بخشد. حتی اگر شنوایی در برخی از نوزادان قابل بازیابی نباشد، گفتار درمانی زودهنگام و آموزش زبان اشاره می تواند کیفیت زندگی آنها را بهبود بخشد.

پیش آگهی کاهش شنوایی در نوزادان

مشکلات گوش میانی یا گوش خارجی که باعث کاهش شنوایی می شود با جراحی یا دارو در بسیاری از موارد قابل درمان است. هیچ درمانی برای برخی مشکلات گوش داخلی و آسیب های عصبی وجود ندارد.

نتیجه و میزان موفقیت در درمان، به شدت و نوع کاهش شنوایی بستگی دارد. نوزادانی که کم شنوایی عمیق دارند پس از کاشت حلزون نتایج مثبتی داشته اند. سمعک پیشرفته و گفتار درمانی ممکن است به نوزادان کمک کند تا مهارت های گفتاری و زبانی طبیعی خود را مانند دیگر همسالان خود بدون مشکلات شنوایی رشد دهند.

پیشگیری از کاهش شنوایی در نوزادان

کاهش شنوایی در نوزادان | پزشکت

از تمام موارد کاهش شنوایی در نوزادان نمی توان جلوگیری کرد. واکسیناسیون مادران و جلوگیری از قرار گرفتن در معرض سموم و داروهایی که ممکن است به شنوایی کودک آسیب برساند، می تواند خطر کاهش شنوایی مادرزادی را کاهش دهد.

طبق توصیه، ایمن سازی نوزاد شما می تواند از برخی از عفونت هایی که منجر به مشکلات شنوایی می شوند، جلوگیری کند. همچنین مراقب باشید کودک شما در معرض صداهای بلند قرار ندارد زیرا این امر منجر به کاهش شنوایی ناشی از سر و صدا می شود.

درمان به موقع عفونت های مغزی و عفونت گوش ممکن است خطر کاهش شنوایی را در برخی از نوزادان کاهش دهد. در صورت داشتن سابقه کم شنوایی در خانواده، مشاوره ژنتیک به زوجین در برنامه ریزی بارداری نیز موثر است.

کاهش شنوایی در نوزادان می تواند مادرزادی باشد یا بعداً ایجاد شود. برخی از بیماری های ایجاد کننده کاهش شنوایی با استفاده از داروها و جراحی بهبود می یابند. به تأخیر انداختن درمان آنها می تواند بر عملکرد شنوایی کودک شما تأثیر بگذارد زیرا در صورت نامناسب بودن شنوایی ممکن است مراکز شنوایی مغز ایجاد نشوند. درمان به موقع و گفتار درمانی مناسب می تواند در طولانی مدت به کودک در رشد مهارت های شنیداری و گفتاری طبیعی کمک کند.

منبع:

https://www.momjunction.com/articles/signs-of-hearing-loss-in-infants-causes-and-treatment_00722469/


دسته بندی ها : گوش و حلق و بینی