سلامت مردان و اورولوژی

پروستاتیت مزمن

پروستاتیت مزمن از علل تا درمان آن

پروستاتیت مزمن به التهاب غده پروستات اشاره دارد که علائم آن حداقل به مدت سه ماه ادامه داشته باشد. وضعیت پروستاتیت به معنی التهاب غده پروستات است که می تواند ناگهانی (حاد) یا مداوم (مزمن) باشد. همچنین می تواند ناشی از عفونت (عفونی) یا غیر عفونی باشد. کمتر از 1 مورد از هر 10 مورد پروستاتیت به دلیل عفونت باکتریایی رخ می دهد. برای تشخیص پروستاتیت مزمن، علائم باید حداقل به مدت سه ماه وجود داشته باشد. در پروستاتیت حاد، علائم معمولاً با سرعت بیشتری ظاهر می شوند و از بین می روند.

از هر 10 مرد مبتلا به پروستاتیت مزمن، 9 نفر مبتلا به پروستاتیت مزمن، سندرم درد مزمن لگن (CPPS) هستند. از هر 10 مرد مبتلا به پروستاتیت مزمن، 1 نفر پروستاتیت باکتریایی مزمن دارد.

علائم پروستاتیت مزمن

مردان مبتلا به پروستاتیت باکتریایی مزمن علائمی دارند. در طول تشدید این وضعیت، ممکن است درد و ناراحتی داشته باشید. شما این درد را عمدتا در قاعده آلت تناسلی خود، اطراف مقعد، درست بالای استخوان شرمگاهی و یا در قسمت پایین کمر خود احساس می کنید. درد ممکن است به آلت تناسلی و بیضه ها سرایت کند. حتی در این شرایط دفع مدفوع می تواند دردناک باشد. همچنین ممکن است علائم عفونت ادراری مانند درد هنگام دفع ادرار، دفع مکرر ادرار یا تمایل مکرر به دفع ادرار داشته باشید.

این علائم مشابه علائم پروستاتیت حاد باکتریایی است. با این حال، مردان مبتلا به پروستاتیت مزمن باکتریایی نسبت به افراد مبتلا به پروستاتیت حاد کمتر بیمار می شوند. به عنوان مثال، درجه حرارت بالا (تب) کمتر است و کمتر احتمال دارد که درد عمومی داشته باشید.

اگر پروستاتیت باکتریایی مزمن دارید، علائم شما به طور کلی با درمان با آنتی بیوتیک کاهش می یابد. با این حال، مگر اینکه آنتی بیوتیک ها به طور کامل عفونت را از غده پروستات پاک کنند، در خطر عود مجدد عفونت (شعله ور شدن) هستید. در بین شعله ور شدن، ممکن است کمی درد خفیف باقیمانده و برخی علائم خفیف ادراری (مانند دفع مکرر ادرار یا تمایل فوری به دفع ادرار) داشته باشید.

نوشته های مشابه

هم اکنون با مشاوران پزشکت مشاوره آنلاین بگیرید

علائم سندرم درد مزمن لگن عبارتند از:

درد. این درد معمولاً در اطراف قاعده آلت تناسلی، اطراف مقعد، در قسمت تحتانی شکم و در قسمت پایین کمر است. گاهی اوقات درد به نوک آلت تناسلی و یا به بیضه ها گسترش می یابد. درد، علامت اصلی در پروستاتیت مزمن است. شدت درد ممکن است روز به روز متفاوت باشد.

علائم ادراری. مانند درد خفیف هنگام دفع ادرار، تمایل فوری به دفع ادرار، تلاش برای دفع ادرار، جریان ضعیف ادرار.

مشکلات جنسی. ممکن است در نعوظ مشکل داشته باشید (ناتوانی جنسی)، انزال ممکن است گاهی دردناک باشد و برخی از مردان پس از رابطه جنسی درد بدتری دارند.

علائم دیگر. ممکن است احساس خستگی و درد و درد عمومی داشته باشید.

غده پروستات فقط در مردان یافت می شود. درست زیر مثانه قرار دارد. به طور معمول به اندازه یک شاه بلوط است. مجرای ادرار لوله ای است که ادرار را از مثانه عبور می دهد و از وسط پروستات می گذرد. پروستات به تولید مایع منی کمک می کند، اما بیشتر منی توسط غده دیگری (وزیکول منی) ساخته می شود.

علل التهاب مزمن غده پروستات

پروستاتیت مزمن از علل تا درمان آن | پزشکت

پروستاتیت مزمن در واقع بسیار شایع است. از هر 10 مرد، 2 مرد در طول زندگی خود به پروستاتیت مزمن مبتلا خواهند شد. پروستاتیت مزمن معمولاً مردان بین 30 تا 50 سال را تحت تأثیر قرار می دهد، اما مردان در هر سنی ممکن است تحت تأثیر قرار گیرند.

پروستاتیت باکتریایی مزمن نوعی پروستاتیت عفونی است. این بیماری در اثر عفونت مداوم (مزمن) با میکروب (عفونت باکتریایی) غده پروستات ایجاد می شود. یک مرد مبتلا به پروستاتیت باکتریال مزمن معمولاً دچار عفونت ادراری مکرر شده است. پروستاتیت باکتریایی مزمن معمولاً توسط همان نوع میکروب (باکتری) ایجاد می شود که باعث عفونت ادراری می شود. غده پروستات می تواند محل عفونت باشد و بنابراین عفونت های مکرر ممکن است رخ دهد. پروستاتیت باکتریایی مزمن یک عفونت مقاربتی نیست.

پروستاتیت مزمن یا CPPS یک ناراحتی یا دردی مداوم (مزمن) است که در ناحیه تحتانی لگن خود احساس می کنید. عمدتاً در قاعده آلت تناسلی و اطراف مقعد. معمولاً در صورتی تشخیص داده می شود که حداقل سه ماه در شش ماه گذشته درد داشته باشید. علت این نوع پروستاتیت مزمن به طور کامل شناخته نشده است.

تشخیص پروستاتیت مزمن

پروستاتیت مزمن از علل تا درمان آن | پزشکت

 پزشک ممکن است غده پروستات شما را با استفاده از یک انگشت در مسیر پشتی (رکتوم) معاینه کند. غده پروستات شما می تواند در معاینه در پروستاتیت مزمن حساس باشد. با این حال، در همه موارد اینطور نیست. در ادامه روند تشخیص برای تایید و یا رد عفونت ادراری معمولا نمونه ادرار گرفته می شود. این امر به ویژه برای پروستاتیت باکتریایی مزمن مهم است، اگرچه در بین شعله‌ور شدن، ممکن است هیچ نشانه‌ای از عفونت وجود نداشته باشد.

اگر پزشک شما مشکوک به پروستاتیت باکتریال مزمن باشد، ممکن است به شما پیشنهاد کند که آزمایشات بیشتری برای رد هرگونه مشکل در دستگاه ادراری که ممکن است در ایجاد عفونت نقش داشته باشد (یا باعث) شود، انجام دهید. به عنوان مثال، یک سونوگرافی از کلیه ها برای بررسی هر گونه ناهنجاری احتمال دارد تجویز شود.

آزمایش هایی برای رد سایر علل علائم شما، از جمله:

برخی آزمایشات سواب یا ادرار برای رد عفونت مقاربتی که می تواند علائمی مشابه پروستاتیت مزمن ایجاد کند، ممکن است انجام شود. توجه داشته باشید که پروستاتیت مزمن خود یک عفونت مقاربتی نیست.

ممکن است آزمایش‌های دیگری برای رد سایر بیماری‌های پروستات یا اندام‌های مجاور شما توصیه شود. به عنوان مثال، گاهی اوقات پزشک ممکن است آزمایش خون را برای رد سایر مشکلات غده پروستات پیشنهاد دهد.

اگر پزشک شما مشکوک به پروستاتیت مزمن باشد، ممکن است شما را برای ارزیابی بیشتر به یک متخصص (معمولاً یک متخصص اورولوژی) ارجاع دهد. اگر به یک متخصص ارجاع داده شوید، ممکن است نمونه ای از مایع (“ترشحات”) از پروستات جمع آوری شود تا عفونت در پروستات شما رد شود. برای انجام این کار، پزشک می تواند به آرامی پروستات شما را با انگشت در رکتوم ماساژ دهد. با انجام این کار، مایع پروستات به داخل مجرای ادرار رانده می شود و از آلت تناسلی خارج می شود تا از نظر میکروب (باکتری) جمع آوری و آزمایش شود. اگر CPPS دارید، هیچ باکتری در مایع پروستات یا ادرار یافت نمی شود.

درمان پروستاتیت مزمن

درمان التهاب مزمن می تواند دشوار باشد. با این حال، در بیشتر افراد، علائم طی ماه ها یا سال ها بهبود می یابند. اگر پزشک عمومی شما مشکوک به پروستاتیت مزمن باشد، همانطور که در بالا ذکر شد، معمولاً شما را برای ارزیابی بیشتر به یک متخصص ارجاع می دهد. در همین حال، پزشک عمومی شما ممکن است یک یا چند مورد از موارد زیر را در حالی که منتظر قرار ملاقات خود با یک متخصص هستید پیشنهاد دهد:

  • داروهای مسکن مانند پاراستامول یا ایبوپروفن ممکن است درد را کاهش دهند.
  • اگر دفع مدفوع دردناک یا مشکل باشد، ملین ها ممکن است مفید باشند.
  • در شرایطی که پزشک فکر می کند که پروستاتیت باکتریایی مزمن دارید، آنتی بیوتیک توصیه می شود. دوره آنتی بیوتیک باید 2-4 هفته طول بکشد. اگر در سال گذشته عفونت ادراری یا یک دوره پروستاتیت حاد داشته اید، معمولاً آنتی بیوتیک ها توصیه می شود. این برای اطمینان کامل از عدم وجود عفونت است.

برخی از افراد نگران این هستند که ممکن است به یک بیماری جدی مانند سرطان پروستات مبتلا باشند. نگرانی و اضطراب می تواند علائم را بدتر کند. بنابراین، ممکن است مفید باشد که بدانید پروستاتیت مزمن دارید و نه بیماری دیگری. با این حال، باید بپذیرید که درد یا ناراحتی احتمالاً برای مدتی ادامه خواهد داشت.

درمان هایی که یک متخصص ممکن است پیشنهاد دهد، عبارتند از:

درمان های مختلفی برای التهاب مزمن آزمایش شده است. آنها ممکن است برای برخی افراد مفید باشند، اما تاکنون مطالعات تحقیقاتی کمی برای تأیید اینکه آیا آنها در بیشتر موارد کمک می کنند یا خیر، وجود دارد. آنها درمان‌های «استاندارد» یا معمولی نیستند، اما متخصص ممکن است توصیه کند که یکی را امتحان کنید.

برای پروستاتیت باکتریایی مزمن، درمان های احتمالی ممکن است شامل موارد زیر باشد:

دوره طولانی تر آنتی بیوتیک. اگر متخصص مشکوک باشد که پروستاتیت باکتریایی مزمن دارید و علائم شما پس از یک دوره چهار هفته ای آنتی بیوتیک از بین نرفت، ممکن است دوره طولانی تری را پیشنهاد کند. گاهی اوقات یک دوره تا سه ماه استفاده می شود.

برداشتن پروستات (پروستاتکتومی) ممکن است در صورت وجود سنگ‌های کوچک در پروستات در نظر گرفته شود. مشخص نیست که این تا چه حد ممکن است کمک کند، اما پیشنهاد شده است که این سنگ های کوچک ممکن است دلیلی باشد که برخی افراد عفونت های مکرر در پروستاتیت باکتریایی مزمن دارند. با این حال، این معمولاً انجام نمی شود و برای همه مناسب نیست. متخصص شما توصیه خواهد کرد.

برای پروستاتیت مزمنCPPS، درمان های ممکن ممکن است شامل موارد زیر باشد:

آنتی بیوتیک ها. ممکن است در ابتدا تجویز شوند، اگرچه شواهد برای اثربخشی آنها محدود است. ممکن است برخی از آنتی بیوتیک ها دارای خواص ضد التهابی نیز باشند یا ممکن است برخی از میکروب ها (باکتری ها) را که هنگام آزمایش ادرار به سختی می توان پیدا کرد، از بین ببرند.

آلفا بلوکرها. داروهایی هستند که برای درمان بزرگ شدن غده پروستات استفاده می شوند. آنها بافت ماهیچه ای پروستات و خروجی مثانه را شل می کنند. چندین برند مختلف وجود دارد. شواهدی وجود دارد که نشان می دهد آنها در CPPS کمک می کنند و ممکن است ارزش امتحان کردن را داشته باشد.

سایر داروها. به عنوان مثال، بیوفلاونوئیدها (مانند کورستین) و فیناستراید (دارویی که ممکن است پروستات را کوچک کند).

مدیریت استرس. گاهی اوقات از این روش و سایر تکنیک های تسکین درد برای کمک به مقابله با درد مداوم استفاده می شود.

سخن آخر

ارائه یک چشم انداز (پیش بینی) دشوار است. علائم شما ممکن است برای مدت طولانی ادامه داشته باشند، اگرچه ممکن است به طور گاه به گاه بروز کنند یا شدت آنها متفاوت باشد. مسکن ها می توانند ناراحتی را به حداقل برسانند.

اکثر مردانی که مبتلا به پروستاتیت مزمن CPPS تشخیص داده شده اند، در طی شش ماه آینده علائم خود را بهبود می بخشند. در یک مطالعه، حدود یک سوم از مردان یک سال بعد علائم دیگری نداشتند. در یک مطالعه بزرگ دیگر، یک سوم مردان بهبود متوسط ​​تا مشخصی را طی دو سال نشان دادند.

منبع
https://patient.info/mens-health/prostate-and-urethra-problems/chronic-prostatitis

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا