تب دنگی چگونه منتقل می شود و چه علائمی دارد؟

تب دنگی یک بیماری ویروسی است که از طریق نیش پشه آلوده آئدس به انسان منتقل می شود. این بیماری می تواند با تب ناگهانی، سردرد شدید، درد پشت چشم، درد عضلات و مفاصل و گاهی بثورات پوستی همراه باشد. بیشتر مبتلایان علائم خفیف دارند یا حتی متوجه عفونت نمی شوند؛ اما در بعضی موارد، بیماری به شکل شدید بروز می کند و به مراقبت فوری پزشکی نیاز دارد.

یکی از نکات مهم درباره تب دنگی این است که کاهش تب همیشه به معنی بهبود کامل نیست. گاهی خطرناک ترین مرحله بیماری زمانی آغاز می شود که تب فروکش می کند و نشانه هایی مانند درد شدید شکم، استفراغ مداوم یا خونریزی ظاهر می شوند. شناخت راه انتقال و علائم هشدار می تواند به تشخیص زودهنگام و پیشگیری از عوارض کمک کند. در ادامه  این مقاله از پزشکت بررسی می کنیم تب دنگی چگونه منتقل می شود، پشه آئدس چه ویژگی هایی دارد، علائم بیماری از چه زمانی ظاهر می شوند و در صورت ابتلا چه اقداماتی باید انجام داد.

تب دنگی چیست و عامل ایجاد آن کدام است؟

تب دنگی یک عفونت ویروسی است که عامل آن ویروس دنگی (Dengue virus) یا DENV نام دارد. این ویروس چهار نوع اصلی دارد که با نام های DENV-1، DENV-2، DENV-3 و DENV-4 شناخته می شوند. ابتلا به یکی از این انواع معمولا ایمنی طولانی مدت در برابر همان نوع ایجاد می کند؛ اما فرد همچنان ممکن است به انواع دیگر ویروس مبتلا شود.

بیماری بیشتر در مناطق گرمسیری و نیمه گرمسیری دیده می شود و انتقال آن به حضور پشه های ناقل آلوده وابسته است. تب دنگی در بسیاری از افراد بدون علامت یا با نشانه های خفیف سپری می شود؛ اما گاهی می تواند باعث نشت پلاسما از رگ های خونی، خونریزی شدید، افت فشار خون و آسیب به اندام های بدن شود.

به دلیل شدت درد عضلات و مفاصل در بعضی بیماران، تب دنگی گاهی با عنوان «تب استخوان شکن» نیز شناخته می شود. البته این نام به معنی آسیب واقعی به استخوان ها نیست.

تب دنگی چگونه منتقل می شود؟

راه اصلی انتقال تب دنگی، گزش پشه ماده آلوده از جنس آئدس است. این پشه هنگام خونخواری از فردی که ویروس دنگی در خون او وجود دارد، ویروس را دریافت می کند. پس از تکثیر ویروس در بدن پشه، حشره می تواند با گزش افراد دیگر، بیماری را به آنها منتقل کند.

برای آشنایی با محصولات سلامت و مراقبت و دریافت راهنمایی، شماره‌تان را ثبت کنید تا با شما تماس بگیریم. برای اطلاعات بیشتر درباره چای سبز و سایر محصولات، روی لینک کلیک کنید.

ثبت شماره تماس

بنابراین، چرخه اصلی انتقال به این شکل است: فرد آلوده، پشه را به ویروس مبتلا می کند و پشه آلوده نیز ویروس را به افراد دیگر انتقال می دهد. صرف حضور در کنار فرد مبتلا یا تماس معمولی با او باعث انتقال تب دنگی نمی شود.

پشه آئدس چگونه ویروس دنگی را منتقل می کند؟

پشه آئدس پس از نیش زدن فردی که ویروس دنگی در خون او جریان دارد، ممکن است آلوده شود. ویروس در بدن پشه تکثیر می شود و پس از رسیدن به غدد بزاقی، امکان انتقال آن در گزش های بعدی فراهم می شود.

وقتی پشه آلوده فرد دیگری را نیش می زند، ویروس همراه بزاق پشه وارد بدن او می شود و می تواند عفونت ایجاد کند. پشه آلوده ممکن است تا پایان عمر خود ویروس را به افراد دیگر منتقل کند.

نکته مهم این است که هر پشه آئدسی ناقل تب دنگی نیست. پشه تنها زمانی می تواند بیماری را منتقل کند که پیش از آن به ویروس آلوده شده باشد.

پشه آئدس در چه مکان هایی زندگی می کند؟

پشه های آئدس معمولا در نزدیکی محل زندگی انسان فعالیت می کنند و می توانند هم در محیط های بیرونی و هم در داخل ساختمان ها حضور داشته باشند. این پشه ها تخم های خود را در ظروف و محل هایی می گذارند که آب در آنها جمع شده باشد.

برخی از محل های مناسب برای تکثیر پشه آئدس عبارت اند از:

• ظروف و سطل های حاوی آب راکد

• زیرگلدانی ها و گلدان هایی که آب در آنها باقی می ماند

• لاستیک های فرسوده و رهاشده در فضای باز

• مخازن آب بدون درپوش مناسب

• ظروف نگهداری آب حیوانات

• بطری ها، قوطی ها و وسایل دورریختنی که آب باران در آنها جمع می شود

از بین بردن آب های راکد و پوشاندن مخازن آب می تواند فرصت تخم گذاری و تکثیر این پشه ها را کاهش دهد.

برای آشنایی با محصولات سلامت و مراقبت و دریافت راهنمایی، شماره‌تان را ثبت کنید تا با شما تماس بگیریم.

مشاهده‌ی محصولات

پشه آئدس بیشتر در چه ساعاتی نیش می زند؟

پشه های آئدس برخلاف بعضی پشه ها که عمدتا شب ها فعال هستند، می توانند در طول روز نیز انسان را نیش بزنند. فعالیت آنها معمولا در ساعات اولیه صبح و اواخر بعدازظهر بیشتر است؛ با این حال، احتمال گزش در ساعات دیگر روز و حتی شب نیز وجود دارد.

به همین دلیل، استفاده از مواد دورکننده حشرات، پوشیدن لباس های مناسب و جلوگیری از ورود پشه به محل خواب فقط به ساعات شب محدود نمی شود.

آیا تب دنگی از فردی به فرد دیگر منتقل می شود؟

در شرایط معمول، تب دنگی مستقیما از طریق دست دادن، روبوسی، استفاده از ظروف مشترک، عطسه یا سرفه منتقل نمی شود. راه اصلی انتقال بیماری همان گزش پشه آلوده است.

با این حال، چند مسیر انتقال غیرمعمول نیز گزارش شده است:

• انتقال از مادر به جنین: اگر مادر در دوران بارداری به تب دنگی مبتلا شود، احتمال انتقال ویروس به جنین یا نوزاد در حوالی زمان تولد وجود دارد.

• انتقال از طریق خون: در موارد نادر، انتقال ویروس از طریق تزریق خون آلوده، پیوند عضو یا آسیب ناشی از سوزن آلوده ممکن است اتفاق بیفتد.

• انتقال در محیط های درمانی و آزمایشگاهی: تماس شغلی با خون آلوده در شرایط خاص می تواند خطر انتقال ایجاد کند.

بنابراین، نیازی به جداسازی فرد مبتلا از خانواده به دلیل تماس معمولی نیست؛ اما باید از گزش پشه توسط فرد بیمار جلوگیری کرد تا پشه ها ویروس را دریافت نکنند و به افراد دیگر انتقال ندهند.

علائم تب دنگی چیست؟

علائم تب دنگی معمولا چند روز پس از گزش پشه آلوده ظاهر می شوند. شدت نشانه ها در افراد مختلف یکسان نیست؛ بعضی افراد هیچ علامتی ندارند و برخی دیگر با تب بالا و دردهای شدید عضلانی و مفصلی مواجه می شوند.

شایع ترین علائم تب دنگی عبارت اند از:

• تب ناگهانی و معمولا بالا

• سردرد شدید

• درد پشت چشم ها، به ویژه هنگام حرکت دادن چشم

• درد عضلات و مفاصل

• حالت تهوع و استفراغ

• احساس ضعف و خستگی

• تورم غدد لنفاوی

• بثورات یا لکه های پوستی

این علائم ممکن است با بیماری هایی مانند آنفلوآنزا، کرونا، مالاریا و برخی عفونت های ویروسی دیگر اشتباه گرفته شوند. بنابراین، تشخیص تب دنگی فقط بر اساس نشانه های ظاهری امکان پذیر نیست.

اولین علائم تب دنگی کدام اند؟

تب ناگهانی معمولا یکی از اولین نشانه های بیماری است. ممکن است فرد در مدت کوتاهی دچار تب بالا، سردرد و درد در ناحیه پشت چشم شود. درد عضلات و مفاصل نیز می تواند همزمان یا کمی بعد از شروع تب ظاهر شود.

در برخی بیماران، تهوع، بی اشتهایی و احساس ضعف نیز وجود دارد. بثورات پوستی ممکن است در روزهای بعد ایجاد شوند و در همه مبتلایان دیده نمی شوند.

اگر فردی پس از سفر به منطقه ای که تب دنگی در آن شایع است، دچار تب و دردهای بدنی شود، بهتر است هنگام مراجعه به پزشک سابقه سفر و احتمال گزش پشه را مطرح کند.

بثورات پوستی تب دنگی چه شکلی هستند؟

در بعضی افراد مبتلا، بثورات پوستی به شکل لکه های قرمز یا صورتی روی پوست ظاهر می شوند. این ضایعات ممکن است ابتدا در بخش هایی از بدن دیده شوند و سپس به نواحی دیگر گسترش پیدا کنند.

گاهی لکه ها به شکل نقاط کوچک قرمز زیرپوستی هستند و ممکن است با بثورات بیماری های ویروسی دیگر اشتباه گرفته شوند. وجود بثورات به تنهایی برای تشخیص تب دنگی کافی نیست و باید همراه با سایر علائم و نتایج آزمایش بررسی شود.

آیا تب دنگی همیشه با علائم شدید همراه است؟

خیر. بسیاری از افراد مبتلا بدون علامت هستند یا فقط نشانه های خفیفی مانند تب و بدن درد را تجربه می کنند. در اغلب موارد، بیماری با مراقبت مناسب و بدون عارضه جدی بهبود پیدا می کند.

با این حال، شدت بیماری را نمی توان فقط از روی میزان تب یا ظاهر اولیه فرد تعیین کرد. بعضی از علائم هشدار ممکن است پس از کاهش تب ظاهر شوند؛ به همین دلیل، پیگیری وضعیت بیمار در روزهای بعد اهمیت زیادی دارد.

علائم تب دنگی بعد از چند روز ظاهر می شوند؟

دوره نهفتگی تب دنگی، یعنی فاصله زمانی بین ورود ویروس به بدن و شروع علائم، معمولا حدود ۴ تا ۱۰ روز است. در بسیاری از موارد، نشانه ها حدود ۵ تا ۷ روز پس از گزش پشه آلوده ظاهر می شوند.

مدت و شدت علائم در افراد مختلف متفاوت است. تب معمولا حدود ۲ تا ۷ روز ادامه دارد و بیشتر افراد طی یک تا دو هفته بهبود پیدا می کنند. البته خستگی و ضعف ممکن است پس از برطرف شدن سایر علائم برای چند هفته باقی بماند.

نکته مهم این است که صرف گزش پشه به معنی ابتلای قطعی نیست. اگر پشه آلوده نباشد، گزش آن باعث انتقال ویروس دنگی نمی شود.

مراحل بیماری تب دنگی چگونه است؟

تب دنگی معمولا سه مرحله اصلی دارد. شناخت این مراحل اهمیت زیادی دارد؛ زیرا وضعیت بیمار ممکن است پس از کاهش تب تغییر کند.

مرحله تب دار

این مرحله معمولا با شروع ناگهانی تب همراه است و حدود ۲ تا ۷ روز طول می کشد. سردرد، درد پشت چشم، درد عضلات و مفاصل، تهوع و بثورات پوستی ممکن است در این دوره ایجاد شوند.

در بسیاری از افراد، بیماری در همین مرحله خفیف باقی می ماند و به تدریج بهبود پیدا می کند. با این حال، باید وضعیت بیمار و علائم احتمالی هشدار تحت نظر باشد.

مرحله بحرانی

مرحله بحرانی معمولا همزمان با کاهش تب یا کمی پس از آن آغاز می شود و اغلب حدود ۲۴ تا ۴۸ ساعت طول می کشد. در این دوره، ممکن است نفوذپذیری عروق خونی افزایش پیدا کند و بخشی از مایع خون از رگ ها به بافت های اطراف نشت کند.

در موارد شدید، این وضعیت می تواند باعث کاهش حجم خون در گردش، افت فشار خون و شوک شود. همچنین احتمال خونریزی یا اختلال عملکرد اندام ها وجود دارد.

کاهش تب در این مرحله نباید به عنوان نشانه قطعی بهبود در نظر گرفته شود. اگر بیمار دچار درد شدید شکم، استفراغ مداوم، خونریزی یا ضعف غیرعادی شد، باید فورا ارزیابی پزشکی شود.

مرحله بهبودی

اگر بیمار از مرحله بحرانی عبور کند، مایع خارج شده از رگ ها به تدریج دوباره جذب می شود و وضعیت گردش خون بهبود پیدا می کند. در این مرحله، اشتها و انرژی فرد به تدریج برمی گردد و علائم بیماری کاهش می یابند.

با این حال، ممکن است خستگی و ضعف برای مدتی ادامه داشته باشد. رعایت توصیه های پزشک و پرهیز از فعالیت سنگین تا زمان بهبودی کامل اهمیت دارد.

علائم هشدار تب دنگی شدید چیست؟

تب دنگی در برخی افراد می تواند به شکل شدید بروز کند. این وضعیت ممکن است با نشت قابل توجه پلاسما، خونریزی شدید یا آسیب به اندام های بدن همراه باشد و به مراقبت بیمارستانی نیاز داشته باشد.

علائم هشدار ممکن است هنگام کاهش تب یا پس از آن ظاهر شوند. در صورت مشاهده هر یک از موارد زیر باید فورا به مرکز درمانی مراجعه کرد:

• درد شدید یا مداوم شکم: به ویژه اگر به تدریج شدت پیدا کند.

• استفراغ مداوم: به خصوص زمانی که فرد نمی تواند مایعات را در بدن نگه دارد.

• خونریزی از لثه یا بینی: یا مشاهده خون در استفراغ، مدفوع یا ادرار.

• تنفس سریع یا دشوار: که می تواند نشانه اختلال در وضعیت عمومی بدن باشد.

• بی حالی و ضعف شدید: به ویژه اگر فرد به سختی بیدار شود یا واکنش طبیعی نداشته باشد.

• بی قراری یا تغییر سطح هوشیاری: که ممکن است نشانه درگیری شدید بیماری باشد.

• رنگ پریدگی و سردی پوست: به خصوص اگر با سرگیجه، ضعف یا افت فشار همراه باشد.

این نشانه ها ممکن است بیانگر پیشرفت بیماری باشند و نباید برای برطرف شدن خودبه خودی آنها منتظر ماند.

چه افرادی بیشتر در معرض تب دنگی شدید هستند؟

هر فردی ممکن است به تب دنگی مبتلا شود؛ اما احتمال بروز عوارض شدید در برخی شرایط بیشتر است. یکی از عوامل مهم، ابتلای قبلی به یکی از انواع ویروس دنگی است. فردی که دوباره به نوع دیگری از ویروس مبتلا می شود، ممکن است بیشتر در معرض دنگی شدید قرار بگیرد.

برخی شرایط نیز می توانند مراقبت از بیمار را حساس تر کنند:

• زنان باردار

• نوزادان و کودکان خردسال

• سالمندان

• افراد مبتلا به بیماری های زمینه ای مانند بیماری کلیوی یا برخی بیماری های مزمن

• افرادی که سابقه ابتلا به تب دنگی دارند

این گروه ها در صورت مشکوک بودن به بیماری باید با دقت بیشتری ارزیابی شوند. تصمیم درباره نیاز به مراقبت بیمارستانی به علائم، وضعیت عمومی و نظر پزشک بستگی دارد.

تب دنگی چگونه تشخیص داده می شود؟

تشخیص تب دنگی با بررسی علائم، سابقه سفر یا حضور در مناطق آلوده و آزمایش های تشخیصی انجام می شود. پزشک درباره زمان شروع تب، احتمال گزش پشه، سفرهای اخیر و نشانه های همراه سوال می کند. در صورت بروز علائم مشکوک، مراجعه به متخصص بیماری های عفونی می تواند به بررسی دقیق علت تب و انتخاب آزمایش های مناسب کمک کند. از آنجا که علائم تب دنگی با چند بیماری دیگر شباهت دارند، آزمایش خون می تواند به تایید تشخیص کمک کند.

آزمایش های تشخیص تب دنگی کدام اند؟

بسته به زمان شروع علائم، پزشک ممکن است از آزمایش های مختلفی استفاده کند:

• آزمایش PCR: برای شناسایی ماده ژنتیکی ویروس در خون، به ویژه در روزهای ابتدایی بیماری.

• آزمایش آنتی ژن NS1: برای شناسایی یکی از اجزای ویروس که در مراحل اولیه عفونت می تواند قابل تشخیص باشد.

• آزمایش آنتی بادی IgM: برای بررسی پاسخ ایمنی بدن به ویروس که معمولا با گذشت چند روز از شروع بیماری قابل شناسایی می شود.

• آزمایش شمارش سلول های خون (CBC): برای بررسی تعداد گلبول های سفید، پلاکت ها و تغییرات هماتوکریت.

زمان انجام آزمایش اهمیت دارد؛ زیرا ممکن است یک آزمایش در روزهای ابتدایی بیماری نتیجه متفاوتی نسبت به روزهای بعد نشان دهد. پزشک با توجه به زمان شروع علائم و وضعیت بیمار، آزمایش مناسب را انتخاب می کند.

آیا کاهش پلاکت خون به معنی ابتلا به تب دنگی است؟

خیر. کاهش پلاکت خون می تواند در تب دنگی دیده شود، اما مختص این بیماری نیست. برخی عفونت های ویروسی، بیماری های خونی، مشکلات کبدی و شرایط دیگر نیز ممکن است باعث کاهش پلاکت شوند.

به همین دلیل، تشخیص تب دنگی فقط با مشاهده پایین بودن پلاکت امکان پذیر نیست. پزشک باید نتیجه آزمایش را در کنار علائم، سابقه فرد و سایر یافته ها بررسی کند.

درمان تب دنگی چگونه انجام می شود؟

در حال حاضر درمان ضدویروسی اختصاصی و قطعی برای تب دنگی وجود ندارد. مراقبت درمانی بر کاهش علائم، تامین مایعات بدن، کنترل وضعیت عمومی و پیشگیری از عوارض متمرکز است.

بسیاری از افراد مبتلا به نوع خفیف بیماری با تشخیص پزشک می توانند در خانه مراقبت شوند. اما در صورت بروز علائم هشدار یا مشکلاتی مانند کم آبی شدید، بستری شدن در بیمارستان ممکن است ضروری باشد.

برای تب و درد ناشی از دنگی چه دارویی مصرف می شود؟

برای کاهش تب و درد، پزشک ممکن است استامینوفن را توصیه کند. مقدار و فاصله مصرف دارو باید متناسب با سن، وزن و وضعیت سلامت فرد تعیین شود.

مصرف خودسرانه آسپرین، ایبوپروفن و سایر داروهای ضدالتهابی غیراستروئیدی توصیه نمی شود. این داروها می توانند خطر خونریزی را افزایش دهند و در صورت ابتلا به تب دنگی مشکل ساز شوند.

همچنین مصرف داروهای کورتونی یا آنتی بیوتیک ها بدون تجویز پزشک جایگاهی در درمان معمول تب دنگی ندارد. آنتی بیوتیک ها روی ویروس دنگی اثر نمی گذارند.

آیا نوشیدن مایعات در درمان تب دنگی موثر است؟

بله. تامین مایعات بدن یکی از بخش های مهم مراقبت از بیمار است؛ زیرا تب، تعریق، تهوع و استفراغ می توانند باعث از دست رفتن آب و املاح بدن شوند.

آب، محلول های خوراکی جبران آب و املاح و سایر مایعات مناسب می توانند با توجه به وضعیت بیمار به تامین آب بدن کمک کنند. اگر فرد به دلیل استفراغ مداوم قادر به نوشیدن مایعات نیست یا نشانه های کم آبی دارد، باید فورا ارزیابی پزشکی شود.

نیاز به سرم یا مایعات وریدی باید توسط پزشک تعیین شود. تزریق بی دلیل یا بیش از اندازه مایعات نیز می تواند خطرناک باشد.

مراقبت خانگی از بیمار مبتلا به تب دنگی

اگر پزشک تشخیص دهد که بیمار می تواند در خانه مراقبت شود، رعایت چند نکته اهمیت دارد:

• استراحت کافی داشته باشد و از فعالیت بدنی سنگین پرهیز کند.

• مایعات را در فواصل منظم و متناسب با تحمل بدن مصرف کند.

• داروهای تجویزشده را طبق دستور پزشک استفاده کند.

• وضعیت تب، ادرار، میزان هوشیاری و علائم جدید را زیر نظر داشته باشد.

• در صورت بروز نشانه های هشدار، بدون تاخیر به مرکز درمانی مراجعه کند.

• تا زمان برطرف شدن خطر انتقال به پشه، از گزش مجدد جلوگیری شود.

در طول بیماری، پیگیری پزشکی اهمیت دارد؛ زیرا وضعیت بیمار ممکن است در مدت کوتاهی تغییر کند.

چگونه از ابتلا به تب دنگی پیشگیری کنیم؟

از آنجا که راه اصلی انتقال تب دنگی گزش پشه آلوده است، پیشگیری بر جلوگیری از نیش پشه و کاهش محل های تکثیر آن تمرکز دارد. واکسیناسیون نیز در برخی کشورها و برای گروه های مشخصی از افراد مطرح است، اما استفاده از واکسن به شرایط فرد و دستورالعمل های بهداشتی بستگی دارد.

برای جلوگیری از نیش پشه آئدس چه کار کنیم؟

برای کاهش احتمال گزش پشه می توان اقدامات زیر را انجام داد:

• از مواد دورکننده حشرات مناسب و مورد تایید استفاده کنید.

• لباس های آستین بلند و شلوار بلند بپوشید، به ویژه در مناطق دارای خطر انتقال.

• در صورت امکان از توری مناسب برای پنجره ها و درها استفاده کنید.

• هنگام استراحت در مناطق پرخطر، از پشه بند استفاده کنید.

• آب جمع شده در زیرگلدانی ها، ظروف و وسایل رهاشده را تخلیه کنید.

• مخازن ذخیره آب را به شکل مناسب بپوشانید.

• ظروف نگهداری آب حیوانات را به طور مرتب تمیز و آب آنها را تعویض کنید.

به دلیل فعالیت روزانه پشه آئدس، محافظت در برابر گزش نباید فقط به شب محدود شود.

آیا واکسن تب دنگی وجود دارد؟

بله، واکسن هایی برای پیشگیری از تب دنگی در برخی کشورها وجود دارند؛ اما استفاده از آنها برای همه افراد و در تمام مناطق توصیه نمی شود. شرایط سنی، سابقه ابتلا به ویروس، میزان شیوع بیماری در منطقه و دستورالعمل های بهداشتی در تصمیم گیری درباره واکسیناسیون اهمیت دارند.

برای نمونه، واکسن TAK-003 یا Qdenga در برخی کشورها برای گروه های سنی مشخص به کار می رود؛ اما توصیه های مربوط به آن در کشورها متفاوت است. بنابراین، نباید بدون بررسی شرایط فردی و دستورالعمل های رسمی درباره تزریق واکسن تصمیم گرفت.

حتی در مناطقی که واکسن در دسترس است، جلوگیری از گزش پشه و کنترل محل های تکثیر ناقل همچنان اهمیت دارد.

آیا تب دنگی در ایران هم وجود دارد؟

بله. در سال های اخیر موارد ابتلا به تب دنگی در ایران نیز گزارش شده و حضور پشه های آئدس در برخی مناطق کشور اهمیت پیشگیری و کنترل ناقل را افزایش داده است. گزارش های منتشرشده از شناسایی ناقلان و موارد بیماری در برخی مناطق جنوبی و شمالی کشور حکایت دارند.

با این حال، میزان خطر در تمام استان ها یکسان نیست و وجود پشه آئدس نیز به تنهایی به معنی انتقال فعال ویروس در یک منطقه نیست. برای ارزیابی خطر، باید به گزارش های به روز وزارت بهداشت و دانشگاه های علوم پزشکی توجه کرد.

افرادی که به مناطق دارای انتقال بیماری سفر می کنند، بهتر است در طول سفر و پس از بازگشت از خود در برابر گزش پشه محافظت کنند. اگر پس از سفر دچار تب ناگهانی، سردرد یا بدن درد شدند، باید سابقه سفر را هنگام مراجعه به پزشک اطلاع دهند.

تفاوت تب دنگی با آنفلوآنزا و مالاریا چیست؟

تب دنگی ممکن است در روزهای اول با بیماری هایی مانند آنفلوآنزا و مالاریا اشتباه گرفته شود؛ زیرا هر سه می توانند با تب، سردرد و ضعف همراه باشند. با این حال، عامل ایجاد و روش انتقال آنها متفاوت است.

این بیماری ها ممکن است علائم مشترک داشته باشند؛ بنابراین تشخیص آنها بر اساس نشانه ها به تنهایی قابل اعتماد نیست. سابقه سفر، احتمال گزش پشه، معاینه و آزمایش های مناسب به پزشک در تشخیص کمک می کنند.

سخن پایانی

تب دنگی یک بیماری ویروسی منتقله از پشه است که می تواند با تب ناگهانی، سردرد، درد پشت چشم، بدن درد، تهوع و بثورات پوستی همراه باشد. راه اصلی انتقال آن، نیش پشه آئدس آلوده است و تماس معمولی با فرد بیمار باعث سرایت بیماری نمی شود.

بیشتر مبتلایان با مراقبت مناسب بهبود پیدا می کنند؛ اما در برخی موارد، بیماری می تواند به مرحله شدید برسد. نکته مهم این است که علائم هشدار گاهی پس از کاهش تب ظاهر می شوند. بنابراین، درد شدید شکم، استفراغ مداوم، خونریزی، تنفس سریع یا ضعف غیرعادی را باید جدی گرفت و فورا به مرکز درمانی مراجعه کرد.

جلوگیری از گزش پشه، حذف آب های راکد و پیگیری علائم پس از سفر به مناطق آلوده، از مهم ترین اقدامات برای کاهش خطر ابتلا و انتقال تب دنگی هستند.