سرطان آدرنال

سرطان آدرنال (غدد فوق کلیوی) نوعی سرطان نادر است که در یک یا هر دو غدد آدرنال که در بالای کلیه های قرار دارد، شروع می شود. غدد آدرنال هورمونی ترشح می کند که تقریباً همه اعضا و بافت های بدن را تحت تاثیر قرار می دهد. سرطان آدرنال در هر سنی ممکن است رخ دهد. اما به احتمال زیاد در کودکان زیر 5 سال و بزرگسالان 40 و 50 سال شایع تر است.

اگر سرطان آدرنال در مراحل اولیه تشخیص داده شود، احتمال درمان وجود دارد. اما اگر سرطان به قسمت های دیگر غدد فوق کلیه پیشرفت کند، درمان تاثیر کمتری دارد و بیشتر روش های درمانی برای به تاخیر انداختن پیشرفت یا کاهش احتمال بازگشت انجام می شود.

بیشتر توده های که در غدد فوق کلیوی ایجاد می شود غیر سرطانی (خوش خیم) هستند.

هم اکنون با مشاوران پزشکت مشاوره آنلاین بگیرید

تومورهای خوش خیم آدرنال مانند آدنوما یا فئوکرو سیتوم نیز می توانند در غدد فوق کلیوی ایجاد شوند.

علائم سرطان آدرنال

در حدود نیمی از مبتلایان به سرطان آدرنال، علائم ناشی از هورمون های ترشح شده از سرطان است.

در نیمه دیگر، تومور آنقدر بزرگ شده است که اندام های اطراف را تحت تاثیر قرار می دهد و باعث بروز علائم ثانویه می شود.

حتی علائم ممکن است در اثر تومور آدرنال یا بیماری دیگری ایجاد شود.

علائم ناشی از نرشح آندروژن یا استروژن

در كودكان، علائم بیشتر ناشی از آندروژن ها (هورمون های مردانه) می باشد كه تومور آدرنال آن را ترشح می كنند.

شایع ترین علائم رشد بیش از حد موهای صورت و بدن بخصوص در نواحی دستگاه تولید جنسی و زیر بغل می باشد.

علائم هورمون های مردانه نیز ممکن است باعث بزرگی آلت تناسلی در پسران یا بزرگ شدن کلیتوریس در دختران شود.

اگر تومور استروژن (هورمون های زنانه) ترشح شود، در دختران باعث بلوغ زودرس و رشد سینه ها و شروع دوره قاعدگی می شود. تومورهای ترشح کننده استروژن همچنین می توانند باعث رشد سینه در پسران هم شود.

علائم سطح بالای هورمون های جنسی در بزرگسالان کمتر مشهود است زیرا قبلاً بلوغ را پشت سر گذاشته اند و دارای سینه ها و الگوهای بزرگسالان و موهای بدن هستند. زنان مبتلا به تومورهای ترشح کننده استروژن و مردان مبتلا به تومورهای ترشح کننده آندروژن معمولاً هیچ علامتی از هورمون ها را ندارند، بنابراین ممکن است زمانی که تومور به اندازه کافی بزرگ شد و در روی اندام های مجاور انتشار یافت علائم سرطان را بروز دهند.

در صورت وجود تومور هورموني كه در جنس مخالف يافت مي شود، علائم آن ساده تر خواهد بود.

به عنوان مثال، مردان مبتلا به تومورهایی که استروژن ایجاد می کنند ممکن است متوجه بزرگ شدن و حساس شدن پستان شوند. همچنین ممکن است مشکلات جنسی از قبیل اختلال نعوظ (ناتوانی جنسی) و از دست دادن انگیزه جنسی را داشته باشند. زنان مبتلا به تومورهایی که آندروژن ایجاد می کنند (هورمون های مردانه) ممکن است متوجه رشد بیش از حد موهای صورت و بدن، ریزش موهای زاید، دوره قاعدگی نامنظم و کلفت تر شدن صدای خود شوند.

ترشح مقادیر زیاد کورتیزول باعث ایجاد حالتی می شود که به سندرم کوشینگ معروف است. برخی افراد همه علائم را دارند، اما بسیاری از افراد با سطح بالای کورتیزول فقط تعداد کمی از علایم دارند.

علائم و نشانه های احتمالی عبارتند از:

  • کبودی بدن
  • افسردگی
  • فشار خون بالا
  • بی نظمی قاعدگی
  • ضعف و از بین رفتن حجم عضلات در پاها
  • برآمدگی چربی در پشت گردن و شانه ها
  • قند خون بالا، اغلب منجر به دیابت می شود.
  • رشد بیش از حد مو در صورت، سینه و کمر در زنان
  • افزایش وزن، معمولاً بیشتر در قسمت گونه و اطراف شکم است.
  • استخوان های ضعیف شده (پوکی استخوان)، که می تواند منجر به شکستگی شود.

سندرم کوشینگ ممکن است در اثر سرطان آدرنال یا یک آدنوم آدرنال ایجاد شود که سطح بالایی از کورتیزول و یا هورمون های مرتبط را ایجاد می کند، اما می تواند دلایل دیگری نیز داشته باشد.

از آنجا که دلایل زیادی برای زیاد بودن سطح کورتیزول وجود دارد که می تواند منجر به سندرم کوشینگ شود، پزشکان تعدادی آزمایش را انجام می دهند تا تشخیص دهند که بیمار تومور قشر آدرنال دارد یا علت دیگری برای سندرم کوشینگ وجود دارد.

علائم ناشی از ترشح آلدوسترون

سرطان آدرنال | پزشکت

آلدوسترون یکی از هورمون های غدد فوق کلیوی هست.

علائم و نشانه های اصلی ناشی از تومورهای آدرنال ترشح کننده آلدوسترون عبارتند از:

با بزرگ شدن سرطان آدرنال، اندام ها و بافت های اطراف خود را تحت تاثیر قرار می دهد که ممکن است باعث ایجاد درد در نزدیکی تومور، احساس پر بودن شکم یا مشکل در غذا خوردن به دلیل احساس سیر بودن شود.

علت سرطان آدرنال

هنوز مشخص نیست که چه عواملی باعث بروز سرطان آدرنال می شود.

سرطان آدرنال بیشتر در افراد دارای سندرم های ارثی اتفاق می افتد که خطر ابتلا به برخی سرطان ها را افزایش می دهد.

تشخیص سرطان آدرنال

سرطان آدرنال | پزشکت

آزمایشات و روش های مورد استفاده برای تشخیص سرطان آدرنال عبارتند از:

آزمایش خون و ادرار

آزمایشات بالینی خون و ادرار ممکن است سطح غیرمعمول هورمون های ترشح شده توسط غدد فوق کلیوی، از جمله کورتیزول، آلدوسترون و آندروژن ها را نشان دهد.

تست های تصویربرداری

پزشک شما ممکن است اسکن های CT، MRI یا پوزیترون انتشار (PET) را برای درک بهتر هرگونه رشد در غده های آدرنال شما تجویز کند و بررسی شود که آیا سرطان به مناطق دیگر بدن مانند ریه ها یا کبد شما انتشار یافته است یا هنوز در مرحله اولیه می باشد.

تجزیه و تحلیل آزمایشگاهی غده آدرنال (بیوپسی)

غده آدرنال در آزمایشگاه مورد آزمایش قرار می گیرد. تجزیه و تحلیل آزایشگاهی می تواند تأیید کند که آیا شما مبتلا به سرطان هستید و یا نه، دقیقاً چه نوع سلول های درگیر سرطان شده اند.

پیش آگهی سرطان آدرنال

سرطان ادرنال | پزشکت

پیش آگهی می تواند شما را به فکر وادارد که چه درصد از افراد با همان نوع و مرحله سرطان هنوز هم در زمان مشخص (معمولاً 5 سال) بعد از تشخیص زنده مانده اند و شانس زندگی دارند. پزشکان نمی توانند دقیقا به شما بگویند که چه مدت زندگی خواهید کرد، اما ممکن است به شما کمک کنند درک بهتری از چگونگی موفقیت در معالجه را داشته باشید. به خاطر داشته باشید که میزان بقا تخمین زده می شود و غالباً براساس نتایج قبلی تعداد زیادی از افراد مبتلا به سرطان خاص انجام می شود، اما پزشکان نمی توانند پیش بینی کنند که در مورد هر شخص خاص چه اتفاقی خواهد افتاد.

میزان بقاء، نسبت افراد با همان نوع و مرحله سرطان را با افراد در کل جمعیت مقایسه می کند. به عنوان مثال، اگر میزان بقاء نسبی 5 ساله برای یک مرحله خاص از سرطان آدرنال 80٪ باشد، به این معنی است که افرادی که مبتلا به آن سرطان هستند به طور متوسط حدود 80٪ به احتمال زیاد افرادی که مبتلا به آن سرطان نیستند، وقتی به سرطان غدد فوق کلیوی مبتلا شدند، حداقل 5 سال پس از تشخیص، زندگی کنند.

بانک اطلاعاتی SEER میزان بقای نسبی 5 ساله برای سرطان آدرنال را در ایالات متحده  بر اساس میزان انتشار سرطان ردیابی می کند.

بانک اطلاعاتی SEER، سرطان ها را به مراحل محلی، منطقه ای و دور دست می دهد:

موضعی: هیچ نشانه ای از انتشار سرطان در خارج از غده فوق کلیوی وجود ندارد. نرخ بقای 5 ساله سرطان آدرنال 73% می باشد.

منطقه ای: سرطان در خارج از غده فوق کلیوی به ساختارهای مجاور یا غدد لنفاوی انتشار یافته است. نرخ بقای 5 ساله سرطان آدرنال 56% می باشد.

دوردست: سرطان در قسمت های دوردست بدن مانند کبد یا ریه ها انتشار یافته است. نرخ بقای 5 ساله سرطان آدرنال 36% می باشد.

نرخ بقا نسبی 5ساله برای سرطان آدرنال به طور کلی برای تمام مراحل بالا بصورت ترکیبی 49% تخمین زده شده است.

براساس افرادی که بین سالهای 2008 و 2014 مبتلا به سرطان غده فوق کلیوی تشخیص داده شده اند.

افرادی که اکنون به سرطان آدرنال مبتلا هستند، ممکن است پیش آگهی بهتری نشان دهند.

درمان ها با گذشت زمان بهبود می یابند و پیش آگهی بهتر شامل افرادی است که حداقل پنج سال زودتر تشخیص داده شده و تحت درمان قرار گرفته اند.

درمان سرطان آدرنال

سرطان آدرنال | پزشکت

درمان سرطان آدرنال معمولاً شامل جراحی برای از بین بردن کل سرطان است.

سایر روش های درمانی ممکن است برای جلوگیری از بازگشت سرطان باشند.

عمل جراحی

هدف از جراحی برداشتن کل سرطان آدرنال است.

برای درمان، پزشکان باید غده فوق کلیوی را تحت جراحی قرار دهند (آدرنالکتومی).

اگر جراحان شواهدی پیدا کنند که نشان دهد سرطان به ساختارهای مجاور، مانند کبد یا کلیه انتشار یافته است، ممکن است در طول عمل بخش هایی یا تمام ارگان ها سرطانی از بین ببرند.

پرتو درمانی

پرتو درمانی از پرتوهای پرانرژی مانند پرتوهای ایکس و پروتون ها برای از بین بردن سلول های سرطانی استفاده می کند.

پرتو درمانی گاهی پس از عمل جراحی سرطان آدرنال مورد استفاده قرار می گیرد تا سلول هایی که ممکن است باقی بمانند را از بین ببرد.

پرتو درمانی می تواند به کاهش درد و سایر علائم سرطان کمک کند.

شیمی درمانی

شیمی درمانی یک دارو درمانی است که از مواد شیمیایی برای از بین بردن سلول های سرطانی استفاده می کند.

برای سرطان های آدرنال که با جراحی قابل برداشتن نیستند و یا بعد از معالجه اولیه بر می گردند.

شیمی درمانی ممکن است گزینه ای برای کاهش سرعت پیشرفت سرطان باشد.

آماده شدن برای قرار ملاقات شما با پزشک

در اینجا برخی از اطلاعات به شما کمک می کند تا برای قرار ملاقات خود آماده شوید.

وقتی قرار ملاقات را میگذارید، قبل از انجام آزمایش خاص، از کاری که باید قبل از مراجعه انجام دهید و یا از پزشک خود بپرسید.

لیستی از موارد زیر را برای ملاقات اولیه با پزشک خود تهیه کنید:

  • علائم و اطلاعات شخصی كلیدی، از جمله استرس های اساسی، تغییرات اخیر زندگی و سابقه پزشکی خانواده
  • تمام داروها، ویتامین ها یا مکمل های مصرفی و دوز آن ها

در مورد سرطان آدرنال، برخی از سؤالات اساسی که باید از پزشک خود بپرسید عبارتند از:

  • بهترین درمان چیست؟
  • به چه آزمایشاتی نیاز دارم؟
  • چه عاملی باعث ایجاد علائم من می شود؟
  • آیا محدودیت های خاصی برای من وجود دارد؟
  • چگونه می توانم به بهترین وجه آن ها را مدیریت کنم؟
  • غیر از محتمل ترین علت، علل احتمالی دیگر علائم من چیست؟
  • گزینه های اصلی برای رویکرد اصلی که پیشنهاد می کنید چیست؟

 

منابع:

https://www.mayoclinic.org/diseases-conditions/adrenal-cancer/symptoms-causes/syc-20351026

https://www.cancer.org/cancer/adrenal-cancer/detection-diagnosis-staging/signs-symptoms.html