درمان

شل کننده های عضلانی

شل کننده های عضلانی، داروهایی هستند که برای درمان اسپاسم عضلانی استفاده می شوند. اسپاسم یا گرفتگی عضلانی انقباضات ناگهانی و غیرارادی یک عضله یا گروهی از عضلات است. آنها می توانند در اثر فشار بیش از حد عضلانی ایجاد شده و منجر به درد شوند. اسپاسم عضلانی با شرایطی مانند کمردرد، گردن درد و فیبرومیالژیا مرتبط هستند. از سوی دیگر یک اسپاسم مداوم عضلانی است می تواند در راه رفتن، صحبت کردن یا حرکت طبیعی اختلال ایجاد کند.

اسپاستیسیته عضلانی در اثر آسیب به بخش هایی از مغز یا نخاع درگیر با حرکت ایجاد می شود. شرایطی که می توانند باعث اسپاسم عضلانی شوند عبارتند از مولتیپل اسکلروزیس (MS)، فلج مغزی و اسکلروز جانبی آمیوتروفیک (ALS).داروهای تجویزی می توانند به تسکین درد و ناراحتی ناشی از اسپاسم عضلانی کمک کنند. علاوه بر این، برخی از داروهای بدون نسخه ممکن است برای درمان دردها و دردهای مرتبط با اسپاسم عضلانی استفاده شوند.

داروهای تجویزی برای شل شدن عضلات

داروهای تجویزی به دو گروه شل کننده عضلات اسکلتی و ضد اسپاسم تقسیم می شوند. آنها برای تسکین اسپاسم عضلانی و ضد اسپاسم برای درمان اسپاسم عضلانی استفاده می شود برخی از داروهای شل کننده عضلات اسکلتی مانند تیزانیدین را می توان برای درمان اسپاسم عضلانی استفاده کرد

شل کننده عضلات اسکلتی با اثر مرکزی

شل کننده عضلات اسکلتی با اثر مرکزی (SMRs) یا SMR های مرکزی علاوه بر استراحت و فیزیوتراپی برای کمک به تسکین اسپاسم عضلانی استفاده می شود. تصور می شود که آنها با ایجاد یک اثر آرام بخش یا با جلوگیری از ارسال سیگنال های درد توسط اعصاب به مغز شما کار می کنند. شما باید فقط تا 2 یا 3 هفته از این شل کننده های عضلانی استفاده کنید. ایمنی استفاده طولانی مدت هنوز مشخص نیست. در حالی که می توان از داروهای شل کننده عضلات اسکلتی برای درمان اسپاسم عضلانی استفاده کرد، اما نشان داده نشده است که آنها بهتر از داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی (NSAIDs) یا استامینوفن عمل می کنند. علاوه بر این، عوارض جانبی بیشتری نسبت به NSAID ها یا استامینوفن دارند. عوارض جانبی رایج تر SMR های مرکزی عمل عبارتند از:

  • سردرد
  • سرگیجه
  • عصبی بودن
  • خواب آلودگی
  • ادرار قرمز مایل به بنفش یا نارنجی
  • کاهش فشار خون در هنگام ایستادن

شما باید با پزشک خود در مورد فواید و خطرات این داروها برای درمان اسپاسم عضلانی خود صحبت کنید.

فهرست شل کننده های عضلانی مرکزی
نام عمومی نام برند فرم عمومی موجود است
کاریزوپرودول سوما قرص آره
کاریسوپرودول/آسپرین در دسترس نیست قرص آره
کاریزوپرودول/آسپرین/کدئین در دسترس نیست قرص آره
کلرزوکسازون Parafon Forte، Lorzone قرص آره
سیکلوبنزاپرین Fexmid، Flexeril، Amrix قرص، کپسول طولانی رهش فقط قرص
متاکسالون اسکلاکسین، متاکسال قرص آره
متوکاربامول روباکسین قرص آره
اورفنادرین نورفلکس قرص با نسخه طولانی آره
تیزانیدین زانافلکس قرص، کپسول آره

دارو های ضد اسپاسم

شل کننده های عضلانی | پزشکت

ضد اسپاسم ها برای درمان اسپاسم عضلانی استفاده می شود. این داروها عبارتند از:

باکلوفن: باکلوفن (Lioresal) برای از بین بردن اسپاسم ناشی از ام اس استفاده می شود. به طور کامل نحوه عملكرد اين دارو مشخص نيست اما به نظر می رسد سیگنال های عصبی از نخاع را که باعث اسپاسم عضلات می شود، مسدود می کند. عوارض جانبی می تواند شامل خواب آلودگی، سرگیجه، ضعف و خستگی باشد.

دانترولن: دانترولن (دانتریوم) برای درمان اسپاسم عضلانی ناشی از آسیب نخاعی، سکته مغزی، فلج مغزی یا ام اس استفاده می شود. با اثر مستقیم بر روی ماهیچه اسکلتی، اسپاسم عضلانی را آرام می کند. عوارض جانبی می تواند شامل خواب آلودگی، سرگیجه، سبکی سر و خستگی باشد.

نوشته های مشابه

دیازپام: دیازپام (والیوم) برای تسکین اسپاسم عضلانی ناشی از التهاب، ضربه یا اسپاسم عضلانی استفاده می شود. با افزایش فعالیت یک انتقال دهنده عصبی خاص برای کاهش وقوع اسپاسم عضلانی عمل می کند. دیازپام یک داروی آرام بخش است. عوارض جانبی می تواند شامل خواب آلودگی، خستگی و ضعف عضلانی باشد.

لیست داروهای ضد اسپاسم
نام عمومی نام برند فرم عمومی موجود است
باکلوفن لیورسال، گابلوفن، لیورسال قرص، تزریقی آره
دانترولن دانتریوم تبلت آره
دیازپام والیوم سوسپانسیون خوراکی، قرص، تزریقی آره

هشدارها برای شل کننده های عضلانی تجویزی

شل کننده های عضلانی | پزشکت

شل‌کننده‌های عضلانی مانند کاریزوپرودول و دیازپام می‌توانند باعث عادت شوند. حتما داروی خود را دقیقاً طبق دستور پزشک مصرف کنید. شل کننده های عضلانی همچنین می توانند علائم مانند تشنج یا توهم (احساس چیزهایی که واقعی نیستند) ایجاد کنند. مصرف داروهای خود را به طور ناگهانی قطع نکنید، به خصوص اگر برای مدت طولانی آن را مصرف کرده اید. همچنین شل‌کننده‌های عضلانی سیستم عصبی مرکزی (CNS) را تحت فشار قرار می‌دهند و هوشياري یا بیدار ماندن را سخت می‌کنند. هنگام مصرف شل کننده عضلانی، از فعالیت هایی که نیاز به هوشیاری ذهنی یا هماهنگی دارند، مانند رانندگی یا استفاده از ماشین آلات سنگین اجتناب کنید. شما نباید شل کننده های عضلانی را با موارد زیر مصرف کنید:

  • الکل
  • داروهای خواب آور
  • مکمل های گیاهی
  • داروهای مضعف CNS، مانند مواد افیونی یا روانگردان

در مورد نحوه استفاده صحيح از شل کننده های عضلانی با پزشک خود صحبت کنید اگر:

  • بيماري كبدي
  • سن بيشتر از 65 سال
  • بيماري سلامت روان یا اختلال مغزی

داروهای بدون برچسب برای اسپاسم

پزشکان می توانند از داروهای خاصی برای درمان اسپاستیک استفاده کنند، حتی زمانی که داروها برای این منظور توسط انجمن غذا و داروی ایالات متحده (FDA) تایید نشده باشند. داروهای زیر در واقع شل کننده عضلانی نیستند، اما همچنان می توانند به تسکین علائم اسپاسم کمک کنند.

بنزودیازپین ها

بنزودیازپین ها مسکن هایی هستند که می توانند به تسكين عضلات کمک کنند. آنها با افزایش اثرات انتقال دهنده های عصبی خاص( مواد شیمیایی هستند که پیام ها را بین سلول های مغز شما منتقل می کنند)کار می کنند. نمونه هایی از بنزودیازپین ها عبارتند از:

  • لورازپام (آتیوان)
  • آلپرازولام (زاناکس)
  • کلونازپام (کلونوپین)

عوارض جانبی بنزودیازپین ها می تواند شامل خواب آلودگی و مشکلات تعادل و حافظه باشد. این داروها همچنین می توانند باعث ایجاد عادت شوند.

کلونیدین

تصور می شود که کلونیدین (Kapvay) با جلوگیری از ارسال سیگنال های درد توسط اعصاب به مغز یا ایجاد یک اثر آرام بخش، کار می کند. کلونیدین نباید با سایر شل کننده های عضلانی استفاده شود. مصرف آن با داروهای مشابه خطر عوارض جانبی را افزایش می دهد. به عنوان مثال، مصرف کلونیدین با تیزانیدین می تواند باعث كاهش فشار خون شود.

گاباپنتین

گاباپنتین (نورونتین) یک داروی ضد تشنج است که معمولاً برای تسکین تشنج استفاده می شود. نحوه عملکرد گاباپنتین برای تسکین اسپاستیسیتی عضلانی کاملاً مشخص نیست. گاباپنتین در نسخه های نام تجاری و عمومی موجود است.

داروهای بدون نسخه برای اسپاسم عضلانی

شل کننده های عضلانی | پزشکت

درمان OTC به عنوان اولين درمان برای اسپاسم عضلانی ناشی از شرایطی مانند کمردرد حاد یا سردرد تنشی توصیه می شود. این بدان معنی است که شما باید قبل از داروهای تجویزی، درمان های OTC را امتحان کنید. گزینه های درمانی OTC شامل داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی (NSAIDs)، استامینوفن یا ترکیبی از هر دو است. پزشک یا داروساز شما می تواند به شما در انتخاب درمان OTC کمک کند.

داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی (NSAIDs)

NSAID ها با مسدود کردن بدن شما از ساخت مواد خاصی که باعث التهاب و درد می شوند، عمل می کنند. NSAID ها در نسخه های عمومی و نام تجاری موجود هستند. آنها معمولا بدون نسخه فروخته می شوند. NSAID ها به صورت قرص، کپسول یا سوسپانسیون خوراکی عرضه می شوند. آنها همچنین به عنوان قرص های جویدنی برای کودکان عرضه می شوند. عوارض جانبی این داروها می تواند شامل ناراحتی معده و سرگیجه باشد. نمونه هایی از NSAID ها عبارتند از:

  • ناپروکسن (آلو)
  • ایبوپروفن (ادویل ،موترین)

استامینوفن

استامینوفن (تیلنول) با جلوگیری از ساخت مواد خاصی که باعث درد می‌شوند، از بدن شما محافظت می‌کند. این دارو در نسخه های عمومی و نام تجاری موجود است. حتی به صورت قرص و کپسول خوراکی، قرص های جویدنی و محلول های خوراکی عرضه می شود. شایع ترین عوارض جانبی استامینوفن می تواند شامل حالت تهوع و ناراحتی معده باشد.

در اسپاسم عضلانی چه زمانی به پزشك مراجعه كنیم؟

شل کننده های عضلانی | پزشکت

شما اغلب می توانید اسپاسم عضلانی یا علائم اسپاسم خود را به تنهایی مدیریت کنید، اما در برخی موارد، ممکن است به مشاوره یا مراقبت پزشکی نیاز داشته باشید. حتما فرد بايد به پزشك مراجعه كرد اگر:

  • ناراحتی یا درد فزاینده ای دارند.
  • اسپاسم عضلانی شدید و مکرر دارد.
  • دارای عوارض جانبی شل کننده عضلانی است.
  • برای اولین بار اسپاستیسیتی دارد و علت آن را نمی داند.
  • اسپاستیسیتی شدیدتر می شود، کارها را دشوار می کند.
  • متوجه تغییر شکل قسمت هایی از بدن خود شود که تحت تاثیر اسپاسم عضلانی قرار گرفته اند.
  • به دلیل انقباض که دامنه حرکتی شما را کاهش می دهد یا باعث ایجاد زخم فشاری می شود، دچار مفصل یخ زده شود.

درمان اسپاسم عضلانی مهم است. اسپاستیسیتی شدید و طولانی مدت می تواند منجر به انقباض عضلانی شود که می تواند دامنه حرکتی شما را کاهش دهد یا مفاصل آسیب دیده را برای همیشه خم شوند. اسپاسم عضلانی نه تنها می تواند ناراحت کننده باشد، بلکه می تواند نشانه ای از یک بيماري پزشکی زمینه ای باشد. اسپاسم عضلانی شما احتمالاً با استراحت، فیزیوتراپی، داروها یا همه موارد فوق قابل درمان است. با پزشک خود همکاری کنید تا یک برنامه مراقبتی تنظیم کنید که می تواند درد شما را کاهش دهد.

سخن آخر

در حالی که شل کننده های عضلانی ممکن است باعث تسکین کوتاه مدت کمردرد حاد و اسپاسم عضلانی شوند، این داروها می توانند عوارض جانبی نامطلوبی ایجاد کنند. برخی شل کننده های عضلانی نیز می توانند اعتیادآور باشند. به این دلایل، فرد باید استفاده از آنها را تا حد امکان محدود کند. همچنین، پزشکان و داروسازان ممکن است نسبت به استفاده از برخی داروها یا مصرف الکل با شل کننده های عضلانی هشدار دهند، زیرا این تداخلات می تواند خطرناک باشد.

منبع
https://www.healthline.com/health/muscle-relaxers

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

همچنین ببینید
بستن
دکمه بازگشت به بالا
 
دی دی کرم صمیم