روانشناسی و روانپزشکی

روانشناسی نوجوانان

روانشناسی نوجوانان چیست؟

روانشناسی نوجوانان، به نیازهای بهداشت روانی منحصر به فرد نوجوانان (که به عنوان افراد بین 10 تا 19 سال تعریف می شوند) اشاره دارد. نوجوانان، گروهی متمایز هستند که دیگر کودک نبوده، اما هنوز بزرگسال نیستند و به همین دلیل نیازهای منحصر به فردی دارند. کار در زمینه روانشناسی نوجوان، به معنای در نظر گرفتن نیازهای خاص فردی است که روان او، از مرحله کودکی گذشته، اما به بلوغ کامل و بزرگسالی، نرسیده است.

تاریخچه روانشناسی نوجوانان

روانشناسی نوجوانان | پزشکت

مفهوم نوجوانی نسبتاً جدید است و تنها از اواخر قرن نوزدهم در ایالات متحده به رسمیت شناخته شد. قبلاً، نوجوانان اساساً به عنوان “بزرگسالان مینیاتوری” شناخته می شدند. با این حال، در حال حاضر درک می دانیم که رشد در طول عمر ادامه می یابد، به این معنی که نوجوانان از نظر صفات مربوط به رشد، با بزرگسالان متفاوت هستند. به طور خاص، دهه ها تحقیق نشان داده است که نوجوانان، تحت رشد قابل توجه مغز قرار می گیرند. این شرایط، بر رفتار و عملکرد آن ها در این مرحله، تأثیر می گذارد. در نتیجه، برخی از روانشناسان، نظریه هایی را در مورد رشد نوجوانان و نیازهای روانشناختی خاص این گروه سنی ارائه کرده اند.

ژان پیاژه و روانشناسی نوجوانان

ژان پیاژه یک روانشناس کودک بود که رشد روانشناختی کودکان و نوجوانان را مورد مطالعه قرار داد و بینشی در مورد روانشناسی نوجوانان ارائه کرد. طبق نظر پیاژه، نوجوانان از «مرحله عملیاتی مشخص» به «مرحله عملیاتی رسمی» می روند. در مرحله عملیاتی مشخص، کودکان تفکر منطقی را درک می کنند و می فهمند که دیدگاه آن،ها لزوماً تنها دیدگاه ممکن، نیست.

در طول مرحله عملیاتی رسمی، درک افکار انتزاعی توسعه می‌ یابد و فرد می ‌تواند نماد گرایی را درک کرده و فرضیه‌ هایی را درباره دنیای اطراف خود ایجاد و آزمایش کند. با این حال، همه افراد نمی توانند به این مرحله برسند. پیاژه تشخیص داد که تنها حدود یک سوم بزرگسالان به طور کامل در مرحله عملیاتی رسمی هستند.

نوشته های مشابه

هم اکنون با مشاوران پزشکت مشاوره آنلاین بگیرید

اریک اریکسون

اریک اریکسون، رشد در طول عمر را نیز مورد مطالعه قرار داد. اگرچه کار او بر رشد مداوم در دوران نوجوانی و بزرگسالی تأکید داشت. به عقیده او، رسد انسان، در هشت مرحله رخ می دهد.

دوره نوجوانی با سه مرحله از تئوری اریکسون، همپوشانی دارد:

  • اقدام در مقابل چالش ها: تقریباً تا سن 12 سالگی، افراد توانایی خود را برای غلبه بر چالش ها و یادگیری مهارت های جدید توسعه می دهند.
  • سردرگمی هویت در مقابل نقش: این امر تقریباً بین سنین 12 تا 18 سالگی رخ می دهد. این مرحله شامل رشد هویت قابل توجه و درک احساس خود از جمله هویت جنسیتی، گرایش جنسی، گرایش های سیاسی و اعتقادات مذهبی است. در طول این مرحله، بسیاری از نوجوانان شروع به زیر سوال بردن آنچه توسط والدین شان به آنها یاد داده شده است، می کنند. همین موضوع، منجر به بروز چالش هایی در روابط والدین-فرزند می شود، زیرا نوجوان احساس خودمختاری می کنند.
  • صمیمیت در مقابل انزوا: این مرحله از حدود 18 سالگی شروع شده و تا بزرگسالی ادامه می‌ یابند. در این مرحله، فرد سعی می کند تا از احساس انزوا اجتناب کنند.

رفتار های طبیعی نوجوانان

روانشناسی نوجوانان | پزشکت

یک سوال رایج برای والدین این است که “چگونه رفتار معمول نوجوانان را تشخیص دهم؟” اگرچه انتظار می رود که نوجوانان از والدین خود سؤال کرده، مرزها را پشت سر گذاشته، و در حین رشد احساسات خود، «دردهای مربوط به رشد» را تجربه کنند، اما تشخیص آنچه خارج از محدوده رشد معمولی است، برای والدین می تواند چالش برانگیز باشد.

«رفتار سرکشانه» می ‌تواند نشانه‌ ای از این باشد که نوجوان به دنبال کمک است. اما لزوماً مهارت ‌های ارتباطی برای بیان درخواست خود ندارد. به طور کلی، در چنین شرایطی، می توان از رهمود های یک روان شناس یا روان پزشک، استفاده کرد‌.

از آنجایی که مغز نوجوانان با مغز بزرگسالان متفاوت است، روش های درمانی مربوط نوجوانان مانند بزرگسالان نیست. مواردی که والدین می توانند، در صورتی که نوجوان شان نیاز به درمان دارند، در نظر داشته باشند، عبارت اند از:

  • حفظ رابطه، نکته ای کلیدی است. مهمترین بخش هر رابطه درمانی، اعتماد و ارتباط با درمانگر است و این امر به ویژه در مورد نوجوانان صادق است. این بدان معناست که نوجوان باید با درمان گری ارتباط داشته باشد که بتواند به او اعتماد کرده و با او کنار بیاید.
  • حفظ حریم خصوصی و راز داری، ضروری است. بسیاری از والدین می خواهند بدانند که در جلسات درمانی نوجوان شان، چه اتفاقی می افتد. کنجکاوی آن ها قابل درک است. با این حال، درخواست از نوجوان یا درمانگر برای افشای اطلاعات جلسات، اغلب بیشتر از اینکه مفید باشد، ضرر دارد.

بهترین روش درمانی برای نوجوانان چیست؟ 

روش درمانی مناسب برای نوجوانان، متفاوت از روش های درمانی مربوط به بزرگسالان است. والدین ممکن است نگران این باشند که نوجوان شان «فقط در حال صحبت کردن» یا «گفتگوی عادی» با درمانگر است. از آنجایی که داشتن یک رابطه درمانی خوب، کلیدی است، هر موضوعی که برای نوجوان مهم باشد، در جلسه درمانی او ذکر خواهد شد.

بنابراین، چیزی به نام “فقط یک گفت و گوی ساده” وجود ندارد. دادن آزادی به نوجوانان برای انتخاب موضوعات مورد بحث، اغلب زمینه را برای «عمیق ‌تر کردن» شناخت و ارتباط، فراهم می ‌کند. زیرا در چنین شرایطی، آن ها در حضور درمانگر خود، احساس امنیت می ‌کنند.

به طور مشابه، بسته به سطح رشد نوجوان، درمانگر ممکن است با انجام بازی هایی در جلسات خود، با نوجوانان رابطه برقرار کنند. اگر نوجوان شما نیاز به درمان دارد، هیچ عیبی ندارد. والدین نمی توانند همه اتفاقاتی که برای فرزندشان می افتد را کنترل کنند و هیچ پدر و مادری کامل نیست.

تشخیص اینکه نوجوان به درمان و حمایت بزرگسالانی غیر از والدین نیاز دارد، بخشی از یک برنامه تربیتی خوب است و نشان نمی دهد که والدین به نحوی فرزند خود را “به طور نامناسب” تربیت کرده اند. نوجوانان نیازهایی دارند که با کودکان و بزرگسالان متفاوت است. هنگام تعیین نیازهای روانشناختی آن ها و ارائه مراقبت مناسب، درک مرحله منحصر به فرد زندگی آنها و برآورده کردن نیازهای شان، بسیار مهم است.

ویژگی های دوره نوجوانی چیست؟

روانشناسی نوجوانان | پزشکت

نوجوانی، مرحله انتقالی از کودکی به بزرگسالی است که بین سنین 13 تا 19 سالگی رخ می دهد. به طور کلی، تغییرات جسمی و روانی که در نوجوانی رخ می دهند، اغلب زودتر، و در دوران پیش از نوجوانی، شروع می شوند. یعنی بین سنین 9 تا 12 سالگی.

نوجوانی، هم می تواند زمان سرگردانی و هم زمان کشف باشد. این دوره انتقالی، می تواند پرسش هایی در مورد استقلال و هویت، در فرد ایجاد کند. همانطور که نوجوانان احساسات خود را پرورش می دهند، ممکن است با انتخاب های دشواری در مورد تحصیلات، دوستی، تمایلات جنسی، هویت جنسی، مواد مخدر و الکل مواجه شوند.

بیشتر نوجوانان، دیدگاه نسبتاً خود محورانه ای نسبت به زندگی دارند. این شرایط، حالت ذهنی است که معمولا با افزایش سن از بین می رود. آن ها اغلب بر روی خود تمرکز می کنند و معتقدند که همه افراد دیگر، از بهترین دوست گرفته تا یک دوست معمولی نیز، بر روی آن ها متمرکز هستند.

ممکن است که نوجوانان، با ناامنی ها و احساس قضاوت شدن دست و پنجه نرم کنند. روابط با اعضای خانواده، اغلب به گروه همسالان، علایق عاشقانه و مرتب کردن ظاهر تبدیل می شود که نوجوانان در این دوران، اهمیت فزاینده آن ها را درک می کنند.

این گذار به طور طبیعی، می تواند به اضطراب در مورد رشد فیزیکی، روابط با دیگران و جایگاه فرد در دنیای بزرگ تر، منجر شود. اضطراب خفیف و سایر چالش ‌ها، معمولی هستند، اما ممکن است اختلالات مربوط به سلامت روانی جدی نیز، در دوران نوجوانی، ظاهر ‌شوند. پرداختن به یک اختلال در مراحل اولیه، می تواند به اطمینان از کسب بهترین نتیجه ممکن، کمک کند.

مراحل نوجوانی کدامند؟

مراحل نوجوانی، شامل اوایل نوجوانی از سن 10 سالگی تا 14، اواسط نوجوانی از سن 15 سالگی تا 17 و اواخر دوران نوجوانی از سن 18 تا 24 سالگی است. هر مرحله شامل چالش های مختلف برای نوجوانان و مستلزم پاسخ های متفاوت از سمت پدر و مادر هستند.

هدف از نوجوانی، این است که کودک، از نظر روانی و اجتماعی، به یک انسان بزرگسال و جوان تبدیل شود. گسستن از وابستگی و امنیت دوران کودکی، به کودکان اجازه می دهد تا آزادی و مسئولیت خود را، برای حفظ استقلال شان کسب کرده و خود را از والدین و دوران کودکی متمایز کنند تا هویت منحصر به فرد خود را به دست بیاورند.

چگونه باید با نوجوانان صحبت کنیم؟

روانشناسی نوجوانان | پرشکت

صحبت آشکار با نوجوانان در مورد تغییراتی که آن ها تجربه می کنند، می تواند برای هر پدر و مادری، چالش برانگیز باشد، به ویژه با توجه به تغییر در روابط والدین و فرزند در این دوران. یکی از مؤلفه های مهم برقراری ارتباط با نوجوانان، کمک به آن ها برای درک آنچه در پیش دارند، است.

توضیح اینکه چگونه بدن آنها تغییر می کند، برای این که غافلگیر نشوند، می تواند اضطراب کودک را کاهش دهد. فراتر از تغییرات فیزیکی، والدین می توانند در مورد تغییرات اجتماعی و سبک زندگی که با نوجوانی همراه است، گفتگو کنند. بحث در مورد پیامدهای تصمیمات مهم، مانند داشتن رابطه جنسی یا مصرف مواد مخدر، می تواند نوجوان را تشویق کند تا در مورد انتخاب های خود فکر کند.

گوش دادن، ابزاری قدرتمند می باشد، ولی در عین حال کمتر مورد توجه قرار گرفته است. والدین، اغلب به سمت اتخاذ دستورالعمل ها و راه حل ها گرایش پیدا می کنند. اما کنار گذاشتن این تمایلات و گوش دادن به سخنان نوجوان، می تواند رابطه آن ها را تقویت کند.

پرسیدن سؤالات خاص یا محرک کنجکاوی، می تواند باعث شود که کودک احساس قضاوت کرده و در نتیجه در صحبت کردن صریح و صادقانه افراد، تردید کند. گوش دادن با دقت نشان دهنده علاقه، قائل شدن  اعتبار و داشتن احساس حمایت است. همچنین، گوش دادن، این احتمال را افزایش می دهد که نوجوان در صورت لزوم به والدین خود اعتماد کند.

گوش دادن فعال، علاوه براین که باعث ایجاد صمیمیت و اعتماد می شود، به طور همزمان به نوجوان اجازه می دهد تا تجربیات خود را پردازش کرده و تصمیمات بهتری اتخاذ کند.

منابع:

https://www.verywellmind.com/what-is-adolescent-psychology-5201894

https://www.psychologytoday.com/us/basics/adolescence?amp

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

همچنین ببینید
بستن
دکمه بازگشت به بالا