حساسیت به حیوانات خانگی

حساسیت به حیوانات خانگی، یک واکنش آلرژیک به پروتئین های موجود در سلول های پوست، بزاق یا ادرار حیوانات است. علائم حساسیت به حیوانات خانگی شامل موارد متداول در تب یونجه مانند عطسه و آبریزش بینی می باشد. همچنین ممکن است برخی از افراد علائم آسم، مانند خس خس سینه و مشکل در تنفس را تجربه کنند. در اکثر موارد، آلرژی به حیوانات خانگی در اثر قرار گرفتن در معرض پوسته های مرده و جداشده (شوره) از پوست حیوانات خانگی، ایجاد می شود. هر حیوانای می تواند منبع حساسیت باشد، اما آلرژی به حیوانات خانگی بیشتر در گربه ها و سگ ها رایج است.

اگر حساسیت به حیوانات خانگی دارید، بهترین راهکار جلوگیری، در معرض قرار نگرفتن حیوانات است. برای رفع علائم و مدیریت ممکن است داروها یا سایر روش های درمانی لازم باشد.

علت حساسیت به حیوانات خانگی

آلرژی هنگامی اتفاق میفتد که سیستم ایمنی بدن فرد به یک ماده خارجی مانند گرده و یا شوره حیوانات خانگی واکنش نشان دهد. سیستم ایمنی بدن پروتئین هایی را تولید می کند که به آنتی بادی معروف هستند. این آنتی بادی ها بدن را در برابر محرک های بیماری زا و عفونت زا محافظت می کنند. در هنگام حساسیت، سیستم ایمنی بدن آنتی بادی هایی بر علیه محرک ها تولید می کند.

هم اکنون با مشاوران پزشکت مشاوره آنلاین بگیرید

هنگامی که فرد در معرض آلرژن قرار می گیرد، سیستم ایمنی بدن پاسخ می دهد. علائم التهابی را در قسمت های بینی یا ریه های ایجاد می کند.

قرار گرفتن در معرض طولانی مدت یا مداوم در معرض آلرژن می تواند باعث التهاب مزمن شود.

گربه ها و سگ ها

حساسیت به حیوانات خانگی | پزشکت

آلرژن ها از گربه ها و سگ ها در سلول های پوستی حیواناتی که ریخته می شوند (شوره سر)، بزاق، ادرار، عرق و روی پشم یا موی آن ها یافت می شوند. شوره یک مشکل خاص است زیرا می تواند برای مدت طولانی در هوا باقی بماند. همچنین به راحتی در مبلمان اثاثه یا لوازم داخلی منزل بچسبد.

بزاق حیوانات خانگی می تواند به فرش، ملافه، مبلمان و لباس بچسبد.

گربه ها و سگ های به اصطلاح ضدحساسیت ممکن است پشم یا مو و شوره کمتری بریزند، اما هیچ نژادی واقعاً ضد حساسیت نیست.

جوندگان و خرگوش ها

حساسیت به حیوانات خانگی | پزشکت

  • حیوانات اهلی جوندگان شامل موش، همستر و خوکچه هندی هستند.
  • آلرژن های ناشی از جوندگان معمولاً در مو، شوره، بزاق و ادرار وجود دارد.
  • آلرژن های خرگوش در شوره، مو و بزاق وجود دارد.

حیوانات خانگی دیگر

حساسیت به حیوانات اهلی به ندرت توسط حیواناتی که پشم و مو ندارند، مانند ماهی و خزندگان ایجاد می شود.

عوامل خطر حساسیت به حیوانات خانگی

حساسیت به حیوانات خانگی | پزشکت

آلرژی به حیوانات خانگی رایج است. قرار گرفتن در معرض حیواناتات خانگی در سنین پایین ممکن است به فرد کمک کند از حساسیت به حیواناتات خانگی پیشگیری شود.

برخی از مطالعات نشان داده اند کودکانی که در سال اول زندگی با سگ زندگی می کنند احتمالا نسبت به بقیه کودکان، در مقابل عفونت های تنفسی در دوران کودکی مقاومت بهتری داشته باشند.

علائم حساسیت به حیوانات خانگی

حساسیت به حیوانات خانگی | پزشکت

علائم حساسیت به حیواناتات اهلی ناشی از التهاب سوراخ های بینی شامل موارد زیر است:

    • عطسه
    • سرفه کردن
    • آبریزش بینی
    • گرفتگی بینی
    • اختلال در خواب
    • فشار و درد در صورت
    • خارش بینی، سقف دهان یا گلو
    • پوست ملتهب و کبودی دور چشم
    • خارش چشم، قرمزی آن ها یا ریزش اشک
    • در کودکان، مالش مکرر بینی

اگر آلرژی حیوانات خانگی باعث بروز علائم آسم شوند، ممکن است فرد موارد زیر را تجربه کند:

    • مشکلات تنفسی
    • سفتی یا درد سینه
    • صدای سوت یا صدای خس خس سینه
    • مشکل خواب در اثر تنگی نفس، سرفه یا خس خس سینه

علائم پوستی ناشی از حساسیت به حیوانات خانگی

حساسیت به حیوانات خانگی | پزشکت

احتمال دارد برخی از افراد مبتلا به آلرژی به حیوانات خانگی نیز علائم پوستی را تجربه کنند، که به آن درماتیت آلرژیک معروف است.

درماتیت آلرژیک یک واکنش سیستم ایمنی بدن است که باعث التهاب پوست می شود.

تماس مستقیم با یک حیوانات خانگی می تواند باعث درماتیت آلرژیک و علائم زیر شود:

    • اگزما
    • خارش پوست
    • تکه های قرمز و بزرگ پوست (کهیر)

برخی علائم و نشانه های حساسیت به حیوانات خانگی، مانند آبریزش بینی یا عطسه، شبیه به علائم سرماخوردگی است. برای همین تشخیص این دو از هم دشوار خواهد بود.

اگر علائم بیش از دو هفته ادامه یابد و شدیدتر شدند، ممکن است فرد آلرژی داشته باشد، پس سریعا باید به پزشک مراجعه کند.

تشخیص حساسیت به حیوانات خانگی

حساسیت به حیوانات خانگی | پزشکت

معاینه و شرح حال

پزشک بر حسب علائم، معاینه بینی و پاسخ های فرد به سوالات وی، حساسیت حیوانات خانگی را تشخیص می دهد. او ممکن است از یک دستگاه روشنایی برای بررسی وضعیت بینی استفاده کند.

اگر فرد حساسیت به حیوانات خانگی داشته باشد، امکان دارد سوراخ بینی ملتهب داشته، رنگ پریده یا کبود به نظر برسد.

تست پوست آلرژی

پزشک می تواند آزمایش پوستی از آلرژی را برای تعیین دقیق علت حساسیت، پیشنهاد کند.

در این آزمایش مقادیر کمی از عصاره های آلرژن تمیز شده (از جمله عصاره هایی با پروتئین حیواناتی) در سطح پوست خراشیده معمولا در ساعد دست شما قرار می گیرد. پزشک بعد از 15 دقیقه پوست شما را از علائم واکنش آلرژیک بررسی می کند. به عنوان مثال اگر فرد به گربه ها حساسیت داشته باشد، یک برآمدگی و خارش قرمز ایجاد می شود. شایع ترین عوارض جانبی آزمایشات پوستی، خارش و قرمزی پوست است. این عوارض جانبی معمولاً طی 30 دقیقه از بین می روند.

آزمایش خون

در بعضی موارد، آزمایش پوستی به دلیل وجود بیماری پوستی یا به دلیل تداخل با داروهای خاص انجام نمی گیرد. به عنوان روش جایگزین، پزشک ممکن است یک آزمایش خون را تجویز کند.

عوارض حساسیت به حیوانات خانگی

عفونت سینوس

التهاب مداوم (مزمن) بافت ها در بینی ناشی از حساسیت به حیواناتات خانگی می تواند حفره های توخالی متصل به سوراخ بینی (سینوس ها) را مسدود کند. این انسدادها می تواند فرد را در معرض عفونت های باکتریایی سینوس ها مانند سینوزیت قرار دهد.

آسم

افراد مبتلا به آسم و حساسیت به حیوانات خانگی اغلب در مدیریت علائم آسم مشکل دارند. آن ها امکان دارد در معرض حملات آسم باشند که نیاز به درمان فوری پزشکی یا مراقبت اورژانس دارند.

درمان حساسیت به حیوانات خانگی

اولین خط درمانی برای کنترل آلرژی به حیوانات خانگی، اجتناب و دور شدن از حیوانات است. علاوه بر جلوگیری از حساسیت به حیوانات خانگی، ممکن است فرد به دارو برای کنترل علائم احتیاج داشته باشد.

داروهای آلرژی

پزشک می تواند یکی از داروهای زیر را برای بهبود علائم آلرژی بینی توصیه کند:

آنتی هیستامین ها

آنتی هیستامین ها تولید یک ماده شیمیایی سیستم ایمنی را که در واکنش آلرژیک فعال است را کاهش می دهند و به رفع خارش، عطسه و آبریزش بینی کمک می کنند.

داروهای ضد احتقان

داروهای ضد احتقان می توانند به کوچک شدن بافت های ملتهب بینی کمک کرده و تنفس را از طریق بینی راحت تر کنند.

برخی از قرص های ضد حساسیت بدون نسخه، آنتی هیستامین را با یک ماده ضدعفونی کننده، ترکیب می کنند.

داروهای ضد احتقان خوراکی می توانند فشار خون را افزایش دهند و در صورت ابتلا به فشار خون بالا، گلوکوم یا بیماری قلبی عروقی نباید مصرف شود. فرد باید قبل از مصرف این داروها با پزشک مشورت کند.

مواد ضدعفونی كننده بدون نسخه كه به عنوان اسپری بینی استفاده می شود، می تواند علائم آلرژی را كاهش دهد.

اصلاح کننده های لکوترین

آن ها عملکرد برخی مواد شیمیایی سیستم ایمنی بدن را مسدود می کنند. اگر پزشک تشخیص دهد اسپری های کورتیکواستروئیدی یا آنتی هیستامین ها گزینه های خوبی برای درمان فرد نیست، ممکن است اصلاح کننده های لکوترین را تجویز کند.

عوارض جانبی احتمالی آن ها شامل عفونت تنفسی، سردرد و تب است.

عوارض جانبی کمتر متداول شامل تغییرات رفتاری یا خلقی مانند اضطراب یا افسردگی می باشد.

ایمونوتراپی

فرد می تواند سیستم ایمنی بدن خود را “آموزش” دهد که نسبت به آلرژن ها، حساس نباشد. این کار از طریق یک سری تزریقات آلرژی به نام ایمونوتراپی انجام می شود.

پزشک یک تا دو  بار دوزهای بسیار کمی از آلرژن را در طول یک هفته تزریق می کند. دوز به تدریج، معمولاً طی یک دوره چهار تا شش ماهه افزایش می یابد.

ایمونوتراپی معمولاً وقتی مورد استفاده قرار می گیرد که سایر روش های درمانی رضایت بخش نباشد.

شست و شوی بینی

فرد می تواند از آب مقطر و استریل شده برای شست و شوی بینی استفاده کند.

سبک زندگی و درمان خانگی حساسیت به حیوانات خانگی

حساسیت به حیوانات خانگی | پزشکت

جلوگیری از قرار گرفتن در معرض حیواناتات خانگی بهترین راه حل برای حساسیت به حیواناتات اهلی است. اما ممکن است برای بسیاری از افراد گزینه خوبی نباشد، زیرا آن ها اغلب به حیواناتات خانگی خود وابسته هستند.

مراحل زیر می تواند به کاهش میزان حیوانات خانگی کمک کند:

حیوانات خانگی خود را غالباً بشویید.

از یکی از اعضای خانواده یا دوستان خود که حساسیت ندارد بخواهید حیوانات خانگی شما را به صورت هفتگی شست و شو دهند.

یک منطقه بدون حیوانات خانگی ایجاد کنید.

برای کاهش سطح آلرژن ها اجازه ندهید حیوانات خانگی به اتاق ها وارد شوند یک منطقه اختصاصی برای حیوانات در نظر بگیرید.

از فیلتر های با راندمان بالا استفاده کنید.

تصفیه کننده هوا و ذرات ریز هوا (HEPA) با راندمان بالا می توانند به کاهش آلرژن های حیوانات خانگی کمک کند.

پیشگیری حساسیت به حیوانات خانگی

اگر حیوانات خانگی ندارید اما قصد پذیرش یا خرید یکی از آن ها را دارید، قبل از آن مطمئن شوید که حساسیت به حیوانات خانگی ندارید.

اگر قبلاً به آسم مبتلا شده باشید و در مدیریت بیماری مشکل دارید، پزشک ممکن است در مورد احتمال آلرژی با شما صحبت کند. اگرچه آلرژی عامل مهمی در بروز آسم است، اما تأثیر آلرژی بر آسم همیشه واضح نیست.

از طرف دیگر، آلرژی به حیوانات خانگی ناشی از حیواناتی باشد که در مدت زمانی طولانی در معرض آن هستید.

حیوانات خانگی را از اتاق خواب و مبلمان اثاثه یا لوازم شخصی خود دور نگه دارید و بلافاصله پس از تماس با حیوانات خانگی دست های خود را بشویید.

آمادگی برای مراجعه به پزشک

اگر شما علائمی مانند آبریزش بینی، عطسه، خس خس سیه، احساس تنگی نفس دارید که ممکن است مربوط به آلرژی باشد، به پزشک مراجعه کنید. برای آمادگی بهتر قبل از مراجعه بهتر است علائمی را که تجربه کرده اید و لیستی از تمام داروها، ویتامین ها یا مکمل های مصرفی خود را بنویسید.

علاوه بر آن، سابقه آلرژی و آسم در خانواده، از جمله انواع خاص آلرژی را یادداشت کنید.

در مورد علائمی که ممکن است مربوط به حساسیت به حیوانات خانگی باشد، برخی از سؤالاتی که باید از پزشک بپرسید، عبارتند از:

  • بهترین روش درمانی چیست؟
  • آیا به آزمایش آلرژی احتیاج دارم؟
  • برای کاهش علائم چه تغییراتی می توان در خانه ایجاد کرد؟
  • آیا دارویی جایگزین عمومی برای دارویی که برای من تجویز می کنید وجود دارد؟
  • اگر حساسیت به حیوانات خانگی داشته باشم، آیا می توانم حیوانات خانگی خود را نگه دارم؟
  • محتمل ترین علایم من کدامند؟ آیا دلایل احتمالی دیگری برای بروز علائم من وجود دارد؟
  • شرایط سلامتی دیگری دارم. چگونه می توانم به بهترین شکل این شرایط را با هم مدیریت کنم؟

پزشک ممکن است برای تشخیص بهتر سوالات زیر را بپرسد:

    • از چه زمانی شروع به تجربه علائم کردید؟
    • آیا علائم در زمان های مشخصی از روز بدتر است؟
    • به نظرتان چه عاملی علائم شما را بدتر و یا بهتر می کند؟
    • آیا در اتاق خواب یا سایر اتاق های خانه علائم شما بدتر می شوند؟

منبع:

https://www.mayoclinic.org/diseases-conditions/pet-allergy/symptoms-causes/syc-20352192